Blog van René Hasekamp

Tewan Sapsanyakorn

In het kader van mijn columns over jazzmuziek, en tevens in het kader van de geplande columns over Thailand, vandaag een stukje over de Thaise musicus Tewan Sapsanyakorn.
Tewan maakt – voor zover ik weet – CD's sinds de jaren '90 van de vorige eeuw, maar mogelijk maakte hij daarvoor ook al cassettebandjes, het medium dat ontstellend populair was in Thailand voor de komst van de CD.

Het leuke van de muziek van Tewan is dat hij altijd gebruik gemaakt heeft van oude Thaise muziek. Zijn vroegere CD's (en naar mijn smaak zijn dat de beste) bevatten niet alleen nummers die gebaseerd waren op oude Thaise muziek, maar bij de opnames werden ook oude traditionele muziekinstrumenten bespeeld. Dat gaf deze Thaise jazz, want jazz is het zeker, een extra interessant tintje. Die CD's dateren uit de jaren '90.

Tewan zelf speelt bij voorkeur (diverse) saxofoons, maar op die oudere opnamen speelt hij ook diverse andere instrumenten, en nog erg virtuoos ook. Met name zijn fluit- en vioolspel zijn uitermate virtuoos en interessant. En zo ontstaat er een mengeling van tropische klanken en westerse jazz. Die oudere CD's hebben titels als “Novel Jazz” en “Oon”. In Thailand zijn ze zeker nog wel te koop. Tewan is in de jaren '90 ook opgetreden op het North Sea Jazz Festival.

Hoewel ik misschien niet al het werk van Tewan heb bijgehouden, is er daarna een CD verschenen, die hij samen maakte met de Europese pianist Francois Lindemann. Die CD kunnen we echter maar beter vergeten. Lindemann overheerst veel te veel en de echte Thaise invloeden ontbreken vrijwel geheel.

Gelukkig is Tewan in de huidige eeuw weer teruggekeerd naar zijn oorsprong: de Thaise muziek. Zijn laatste drie CD's zijn iets minder veelzijdig, in die zin dat hij er alleen saxofoons op bespeelt, en de oude Thaise instrumenten ontbreken. Toch zijn ook die recente CD's zeker het keer op keer beluisteren waard. Ze vormen zijn westers getoonzette eerbetoon aan de Thaise componisten en brengen die muziek dichter bij de westerse luisteraar.

Ik ben benieuwd welke kant Tewan de komende jaren op zal gaan. Ik volg hem al een jaar of tien en hij is een van de “blijvertjes” in de Thaise CD-winkels. Vraagt u vooral naar Tewan wanneer u in Thailand in een CD-winkel staat en niet weet wat u moet kiezen.
hasekamp on 10.31.05 @ 09:07 PM CET [link]

Generaal pardon voor gedetineerden op Schiphol?

Ik houd eigenlijk helemaal niet van politiek getinte columns, maar soms snap ik niets meer van de politiek en van politici: Blijkens de krant van vanochtend pleit ex-minister van binnenlandse zaken en ex-burgemeester van Amsterdam Ed van Thijn voor een generaal pardon voor de gedetineerden die de recente brand in het detentiecentrum in Schiphol overleefd hebben. Ze zouden nu een verblijfsvergunning moeten krijgen. Waarom vermeldt mijn krant helaas niet duidelijk.

In ieder geval begrijp ik van dit voorstel helemaal niets. We hebben het hier over gedetineerden, die alle kans gehad hebben om een verblijfsvergunning aan te vragen, maar waarbij die vergunning in alle instanties is afgewezen en die daarom in detentie gehouden worden om hun uitzetting af te wachten.

Hun cellencomplex heeft in brand gestaan en elf van hun lotgenoten zijn daarbij om het leven gekomen. Dat is een zeer ernstige zaak, die goed uitgezocht moet worden. Hopelijk weten de verantwoordelijken na dit onderzoek de dans niet te ontspringen en worden er maatregelen genomen waardoor iets dergelijks in de toekomst niet meer kan gebeuren.

Maar waarom de overlevenden nu alsnog in Nederland zouden mogen blijven ontgaat mij. Ik zeg niet dat ze nu per kerende post naar hun eigen land terug gestuurd moeten worden. Ze mogen uiteraard in Nederland bijkomen van hun lichamelijke en geestelijke wonden, maar zodra ze “fit to fly zijn” is er toch geen reden meer om ze hier te houden? Ze zijn toch nog steeds illegaal en hun zaak is toch nog steeds keer op keer door de rechter afgewezen?

Onderzoek zal moeten uitwijzen hoe de fatale brand precies is ontstaan. Mocht de brand gesticht zijn in een van de cellen, dan is re reden te meer om de heren gedetineerden alsnog uit te wijzen. Mogelijk hebben ze zich dan zelfs schuldig gemaakt aan strafbare feiten.

In afwachting van de in gang gezette onderzoeken stop ik maar met mijn bespiegelingen. Het feitenmateriaal is nu nog te incompleet. Ik heb het bovenstaande alleen geschreven in reactie op de uitspraak van iemand die de feiten niet beter kent dan ik als krantenlezer en TV kijker, en ik meen daarom op basis van hetzelfde feitenmateriaal een tegenmening te mogen geven.

De eindverantwoordelijkheid van de eventuele beslissing of de overlevende gedetineerden alsnog een verblijfsvergunning zullen krijgen ligt overigens bij minister Verdonk. En dat is nu toevallig een politica waar ik wel vertrouwen in heb.
hasekamp on 10.29.05 @ 05:58 PM CET [link]

De Siamese tweeling

Gedeeltelijk samengegroeide tweelingen komen en kwamen met een zekere regelmaat voor, maar het beroemdst zijn ongetwijfeld de gebroeders Chang en Eng geweest, die toen ze in Amerika woonden in de burgerlijke stand ingeschreven zijn onder de familienaam Bunker. Zij kwamen uit Thailand, dat toen nog Siam heette, en door hun is het verschijnsel "Siamese tweeling" genoemd.

De Amerikaan Darin Strauss heeft een roman over het tweetal geschreven, die weliswaar – zoals iedere roman - voor een groot percentage fictie is, maar die wel degelijk gebaseerd is op een zo uitvoerig mogelijke studie van het leven van de twee mannen. Ze zijn zo bekend geworden, omdat ze in Amerika in het beroemde circus van P.T. Barnum als attractie optraden, want als Siamese tweeling kon je in die dagen wel vergeten een serieus beroep te krijgen. Circusattractie was het maximaal haalbare.

Over het leven van Chang en Eng is niet erg veel bekend. Op het Internet zijn wel wat foto's en globale levensbeschrijvingen te vinden, maar daar blijft het bij. De schrijver Darin Strauss heeft daarom zeker geen onverdienstelijk werk geleverd. Je krijgt bij het lezen van de roman een aardig beeld hoe het tweetal geleefd zou kunnen hebben en gaat je zelf ook allerlei dingen afvragen over de manier van leven van een Siamese tweeling.

Chang en Eng Bunker hadden slechts één orgaan gemeenschappelijk: hun lever. (In een reactie onder deze column is terecht opgemerkt dat het gemeenschappelijke orgaan niet de lever maar de maag was). Ze hadden daarom ieder hun eigen denkwereld en persoonlijkheid, maar waren fysiek uiteraard aan elkaar overgeleverd. Het schijnt dat ze daar het beste van gemaakt hebben wat ervan te maken was, en de research van Strauss heeft opgeleverd dat ze zich niet meer zouden hebben laten scheiden, wanneer dat alsnog gekund zou hebben.

Chang en Eng Bunker zijn in Amerika getrouwd met twee zusters en hebben samen eenentwintig kinderen verwekt. Naar hoe dat precies in zijn werk gegaan is kunnen we alleen maar gissen. Hun echtgenotes hebben dat geheim mee in hun graf genomen. Maar een probleem vormde hun fysieke verbinding niet bij het verwekken van nageslacht.

Het meest intrigerende moment uit het leven van de Siamese tweeling moet ongetwijfeld het moment zijn geweest waarop Eng wakker werd en ontdekte dat zijn broer Chang overleden was. Dit is ook het moment waar het boek van Strauss mee begint en ook mee eindigt. Eng moet zich toen gerealiseerd hebben dat hij binnen een tijdsbestek van enkele uren zou sterven. Zelden zal een mens zo onverbiddelijk met de dood geconfronteerd zijn. Mensen die ongeneeslijk ziel zijn weten ook dat ze niet lang meer zullen leven, maar het moment van overlijden blijft onzeker. Maar wanneer het aan je vastgegroeide lichaam van je tweelingbroer overleden is, is langer verder leven dan een paar uur uitgesloten.

Eng Bunker is dan ook inderdaad enkele uren na zijn broer overleden. Er schijnt nog een dokter bij gehaald te zijn, maar wat kon die nog doen? Scheiden was uitgesloten (en beweerd wordt dat Eng dat ook niet wilde, als het gekund had) dus wat kun je dan nog doen? Het is een intrigerende situatie waar je lang over na blijft denken.

Het boek is en blijft een roman, maar ik kan het toch warm aanbevelen aan iedereen die zich afvraagt hoe het leven ven een Siamese tweeling eruit ziet. Ik heb het boek in het Engels (in de ramsj) gekocht. Of het ook in het Nederlands vertaald is weet ik niet. Het is nog steeds gewoon bij boekhandels als Amazon.com (en misschien ook wel bij de boekhandel bij u op de hoek) te koop en de titel is "Chang and Eng".
hasekamp on 10.28.05 @ 03:57 PM CET [link]

TV actie voor Pakistan

Moeten we geld geven voor de slachtoffers van de aardbeving in Pakistan? Het korte antwoord luid vanzelfsprekend dat we dat moeten doen, want wij baden in weelde en kennen nauwelijks enig natuurgeweld, terwijl de inwoners van het getroffen gebied al hun bezittingen kwijt zijn en geen dak meer boven hun hoofd hebben, terwijl de koude winter op komst is.

Toch dringt zich bij mij een parallel op met de actie voor de slachtoffers voor de tsunami. We hebben toen met z'n allen ruim 200 miljoen Euro bij elkaar gebracht, maar wat is er nu met dat geld gebeurd? We hebben gehoord dat er bedragen zijn uitgedeeld aan bona fide hulporganisaties, en dat die organisaties projecten hebben opgezet en hulpgoederen hebben verstrekt. Maar waar precies en voor hoeveel van ons geld?

Het is wel erg toevallig dat Mensen in Nood juist vanochtend - op de dag van de volgende actie - haastig in de kranten een advertentie geplaatst heeft waarin zij vermeldt dat zij 3167 vissersboten, 3261 vissersnetten ... (etc.) ter beschikking heeft gesteld van de slachtoffers van de tsunami. Gelukkig maar! Maar die goederen kosten bij elkaar een paar miljoen. Over de rest horen we nog niets.
Hiermee wil ik beslist niet zeggen dat de rest waarschijnlijk in de zakken van corrupte bestuurders is verdwenen, want dat geloof ik niet! Die rest zal er heus nog wel zijn. Maar ik zou graag horen wat er verder nog op stapel staat en wat er precies gebeurd is. Of was het geschonken bedrag achteraf bekeken misschien een beetje aan de hoge kant om de nood te lenigen, en weet men niet goed hoe men dat moet zeggen? Of is er juist nog veel meer nodig en durft men het niet te vragen? Waarom horen we zo weinig, maar wordt er wel weer een volgende actie opgestart?

Ik heb zelf vorige maand een paar door de tsunami getroffen dorpen in Thailand bezocht en ik heb gezien dat er daar nog veel moet gebeuren. Het grootste probleem nu is dat de bevolking structureel een groot deel van zijn inkomsten kwijt is, en dat wordt niet gecompenseerd. Ook heb ik gezien dat er al veel, ook met buitenlandse hulp, gebeurd is.

Nu was het natuurlijk niet de bedoeling van onze TV-actie om met bankbiljetten te gaan strooien onder de getroffen bevolking. Maar een financiële bijdrage aan de mensen die naast hun familie ook hun woning verloren hebben zou toch wel op zijn plaats geweest zijn en was goed te verantwoorden. In Thailand hebben de getroffenen namelijk geen tegemoetkoming van de regering gekregen. Wel heeft de Koning uit eigen zak betaalde voedselpakketten laten uitdelen.

Zoals u uit het bovenstaande begrijpt bekijk ik de mega-acties op onze TV voor goede doelen enigszins kritisch. Ik herhaal met klem dat ik niet denk dat het geld aan de strijkstok blijft hangen. Maar ik heb geen idee waar het blijft. Het duidelijk afleggen van verantwoording ontbreekt. En dat is – wat mij betreft – essentieel om een volgende keer weer zo'n actie te houden.

Ik las vanochtend op Internet dat de Wereldbank 400 miljoen Euro ter beschikking van de slachtoffers in Pakistan gesteld heeft. Mijn reactie was dat het misschien wel een goed idee zou zijn wanneer dit soort instellingen en de overheden deze keer het voortouw eens zouden nemen, en dat ik misschien pas een bedrag zou moeten gaan bijdragen wanneer blijkt dat het door die organisaties en overheden bij elkaar gebrachte bedrag niet voldoende is om de de nood te lenigen.

Kortom: niets geven vanavond? Maar tegelijkertijd denk ik dat ik daar morgenochtend weer anders over denk. Die TV-acties hebben altijd zo'n grote impact, dat we allemaal de indruk krijgen dat onze relatief bescheiden bijdrage erg hard nodig is.
Het is alleen maar te hopen dat er nu een duidelijke verantwoording wordt afgelegd. Ook over de besteding van die 200 miljoen voor de tsunami-slachtoffers.
hasekamp on 10.26.05 @ 04:47 PM CET [link]

Mag u meeliften op een buurtnetwerkje?

U kent het probleem waarschijnlijk wel. Wanneer u met uw WiFi-kaartje de omgeving afscant komt u diverse netwerkjes in de buurt tegen, waarvan de meeste niet beveiligd zijn. Waarschijnlijk kiest uw kaartje, zonder dat u daar iets voor hoeft te doen, automatisch het sterkste netwerk uit de lijst en – wanneer dat niet beveiligd is – kunt u dan zonder verder iets te doen het Internet op. Mag dat?

Computer!Totaal van november 2005 draait lange tijd om de hete brei heen in het artikel waarin het blad u aanraadt om uw netwerk te beveiligen. Maar in het kadertje op bladzijde 24 moet het tijdschrift het toch toegeven: "Het inbreken in andermans computer of netwerk is (...) niet toegestaan. In principe valt het gebruik van andermans toegangspunt hier niet onder (...)". Ja dus, het mag, mits het alleen om internetten gaat.
En dat strafbare feiten, zoals computervredebreuk, verboden zijn weten we natuurlijk allemaal. Daar wil ik het helemaal niet over hebben.

Je hoeft er trouwens Computer!Totaal niet voor te lezen om erachter te komen of je mee mag liften op het netwerkje van je buurman. Natuurlijk mag dat. Je mag toch de signalen die een ander de lucht in stuurt (tot in jouw huiskamer) nog wel ontvangen in onze vrije wereld, hoop ik? Je mag toch ook naar de radio luisteren of met een schotel TV-signalen ontvangen? Wanneer de rechthebbende (afzender) dat niet wil, zet hij er een code op. Dat kan die buurman ook doen, maar hij doet het niet.

Maar staat er dan niet in het contract met de provider van uw buurman dat hij het signaal niet mag verspreiden? Dat is uw probleem niet, maar los daarvan denk ik het niet. Het zou nogal moeilijk te verwoorden zijn. Uw buurman wil namelijk wel in zijn hele huis kunnen internetten. Een provider die dat zou verbieden zou weinig klanten overhouden. En dat er dan ook wel eens wat naar buiten lekt is jammer. Ook wil die buurman dat zijn gezinsleden, en misschien ook wel de student die een kamer bij hem huurt, op dezelfde verbinding mogen internetten. Daar zal ook niemand aan twijfelen.

Maar bovendien gaat het vaak niet alleen om buren, maar om buurtbewoners. Bij mij in de buurt woont iemand die zijn internetsignaal zo mega-giga sterk door de buurt verspreidt, dat ik het op 200-300 meter afstand royaal kan ontvangen. Hij distribueert dus Internet binnen die straal, en ook nog wel verder. Niemand kan mij wijsmaken dat ik van de diensten van deze buurtprovider, die geen geld voor zijn diensten vraagt, geen gebruik zou mogen maken.
Ikzelf heb dat niet nodig, want zoals trouwe lezers van dit blog weten, bezoek ik het Internet via de – legaal verspreide - gratis signalen van de stichting Wireless Leiden. Maar als iemand anders uit de buurt er wel gebruik van zou willen maken kan ik daar geen strafbaar of laakbaar feit in zien.

Computer!Totaal stelt ook nog de vraag aan de orde of uw buurman zijn internetsignaal wel mag verspreiden. In de eerste plaats is dat niet het probleem van degene die het signaal ontvangt, maar het probleem van de buurman.
Los daarvan zegt Computer!Totaal dat internetproviders die vraag met een stellig “nee” beantwoorden, maar het blad motiveert dit helaas niet. Wel stelt het tijdschrift dat de buurman verantwoordelijk is voor vervelende dingen die er via zij netwerk gebeuren, zoals het verzenden van spam. Ja, daar ben ik het mee eens, maar daar gaat het – alweer – niet om. We hebben het hier uitsluitend over de eerlijke buurman die meelift op het internetsignaal, dat zijn huis ongevraagd binnenkomt. Niet over het verzenden van spam en niet over het plegen van strafbare feiten.

Mag u dus meeliften op het netwerk van uw buurman? Ja. Zou het verstandig van uw buurman zijn om zijn netwerk toch te beveiligen waardoor u dat niet meer kunt? Ook daarop is het antwoord "ja", want niet iedereen is zo netjes als u en ik. Computer!Totaal heeft zijn artikel dus toch niet voor niets geschreven. Het blad had echter wel iets duidelijker mogen stellen dat meeliften niet illegaal is.
hasekamp on 10.24.05 @ 03:54 PM CET [link]

Herfst in de tuin

Het is weer herfst en dat is ook duidelijk te zien aan de bevogeling van de tuin. De koolmezen en pimpelmezen zijn natuurlijk nog steeds aanwezig. Die blijven het hele jaar komen, zolang er maar voer is, hoewel veel vogels – inclusief de mezen - nu ook duidelijk op jacht zijn naar insecten in de heesters en struiken.
Daar komen in dit seizoen ook regelmatig de staartmezen bij, die ook jagen op insecten. Eergisteren was er een groepje van zes in de tuin.

Ook de merel blijft onze tuin bezoeken. De juvenielen zijn tijdens onze afwezigheid uitgebroeid tot fraaie volwassen exemplaren. Die op hun gemak rondwandelen in de tuin.
En ook de zanglijster heeft onze tuin weer eens met een bezoek vereerd.

Maar ook de vinken beginne terug te keren naar de tuinen. In het voorjaar en de zomer zie je ze helemaal niet in de tuin, dan zijn ze in bos en hei, maar nu komen ze weer. En een winterkoning was er gisteren ook weer. Binnenkort verwacht ik de kepen weer, die in de winter de tuin min of meer overheersen.

En tot onze vreugde (en verbazing) was er gisteren ook weer een ijsvogel te zien. Niet6 in de tuin, maar niet zo ver er vandaan. Dat is toch altijd weer een prachtig en tegelijkertijd onmiskenbaar gezicht. Een prachtige blauwe gloed hangt in de lucht en schiet dan plotseling weg. Het zou theoretisch ook een andere vogel geweest kunnen zijn, want we hebben alleen zijn blauwe vleugels gezien en niet zijn oranje buik, maar gezien een eerdere waarneming op dezelfde plaats, waarbij zijn buik ook te zien was, moet het wel de ijsvogel geweest zijn.

De grote vriend van mijn vrouw, de roodborst, is er nu ook weer dagelijks. Nu maar hopen dat hij dit jaar wel gebruik maakt van onze speciale roodborst-nestkast. Roodborsten zijn niet zulke geweldige lovers, dus het is de vraag of dit exemplaar (misschien hetzelfde van vorig jaar?) wel een vrouwtje aan de haak kan slaan en kan verleiden met onze tuin als territorium. Volgens sommige kenners (in vogelboeken) is het een wonder dat de roodborst, gezien zijn gedrag, het überhaupt voor elkaar krijgt om nageslacht te krijgen.

En zo geeft ieder seizoen weer een andere aanblik aan de tuin.
Gelukkig gaat het bij ons in de buurt redelijk goed met de huismus, al zijn daar nu maar kleinere groepjes van te zien dan in de zomer. Hopelijk gaan die ook gebruik maken van de speciaal voor hun ingerichte mussenflat. Dat is even afwachten, want een koolmees heeft de drie boven elkaar geplaatste flats al een paar keer geïnspecteerd! Dat heeft hij echter ook al gedaan met de mezenkast, dus misschien laat hij de mussenflat vrij voor de mussen en installeert hij zich in de mezenkast.
hasekamp on 10.23.05 @ 01:35 PM CET [link]

Criminaliteit en TV

Ik loop vandaag een paar recente TV programma's langs, die met criminaliteit te maken hebben.

Ik zag onlangs een aflevering van het TV programma “Wielklem & Co”. Een paar wielklem-plaatsers (dat zijn personen zonder opsporingsbevoegdheid) begonnen in dat programma een wielklem te plaatsen aan een overduidelijk fout geparkeerde auto.
Ze namen ze rustig de tijd, en het wilde om de een of andere reden niet erg vlotten. Inmiddels was de eigenaar, of althans de berijder, van de auto aangekomen, en die was het niet erg eens met de plaatsing van de wielklem.

Aangezien deze berijder een zeer stevig gebouwde man was, en bovendien een persoon met een nogal grote mond, hadden de wielklem-plaatsers het duidelijk moeilijk met hun queeste.
Ze besloten daarom om eerst maar eens met deze automobilist in discussie te gaan. Dat moet je volgens mij nooit doen wanneer je het gezag vertegenwoordigt en je bovendien overduidelijk gelijk hebt, maar zo gaat het hier nu eenmaal. Dat noem je in de politiek het poldermodel.

De wetsovertreder begon te schelden en te dreigen. De wielklem-plaatsers waren niet onder de indruk van de argumenten van de overtreder (welke argumenten bestonden uit een aaneenschakeling van woorden die ook in de nieuwste druk van Van Dale® niet voorkomen) en deden een hernieuwde poging om de wielklem alsnog aan te brengen.

Dit beviel de automobilist helemaal niet, hij stapte in zijn voertuig, startte het en reed weg met de half gemonteerde wielklem nog aan zijn auto. De plaatsers van de wielklem moesten opzij springen om niet gewond te raken. Enkele honderden meters verder vloog de half gemonteerde wielklem van het wiel van de auto, en de man ging vrijuit.

Daar kan ik me behoorlijk aan ergeren. Die man was toch minstens schuldig aan poging tot (zware) mishandeling en de hele affaire (inclusief het kenteken, dat voor de uitzending onherkenbaar was gemaakt) stond toch op video?

Verder zag ik onlangs een documentaire (ik geloof in "Netwerk") over growshops. Dat zijn winkels waar je een complete uitrusting om wiet te telen kunt kopen, inclusief de instructies. Deze winkels zijn niet verboden, ondanks het feit dat hun transacties onvermijdelijk tot buitenwettelijk gedrag zullen leiden, want wat kun je anders met zo'n setje doen dan soft drugs telen? Maar wij begrijpen het blijkbaar niet: Handel is niet strafbaar. En wat de klant met zijn aankopen (inclusief de instructies) gaat doen is de zaak van de klant, niet van de eerlijke handelaar. Ook als je redelijkerwijs geen legale dingen met die handel kunt doen.

Maar ja, een land dat callcentra wil gaan bemensen met gedetineerden - zoals vandaag in de pers kwam - heeft sowieso een wat wonderlijke kijk op criminaliteit, naar mijn mening.
hasekamp on 10.21.05 @ 08:14 PM CET [link]

Even bijpraten

Ik ben de afgelopen vier weken op vakantie in Thailand geweest. Zoals u zou kunnen weten, maar alleen wanneer u een zeer trouwe lezer van dit blog bent, komt mijn vrouw uit Thailand. We komen daarom in ieder geval eens per jaar in dat land, en dan ik verkeer in de omstandigheid dat ik het Thaise leven van zeer dichtbij kan bekijken. Ik kom namelijk ook bij Thaise familie van mijn vrouw thuis.

Ik dacht dat ik dit blog toch nog enigszins op de gebruikelijke manier zou kunnen bijhouden tijdens mijn vakantie, maar dat lukte in de praktijk toch niet. Met de internet-toegang is het in Thailand goed gesteld, zoals ik in een van mijn recente bijdragen heb geschreven. Maar op vakantie is je ritme gewoon anders en lukt het blijkbaar niet om ongeveer drie stukjes per weer te schrijven. Vandaar dat er in de afgelopen weken te weinig stukjes verschenen zijn.

Wat de plaatsen betreft die ik bezocht heb, kan ik melden dat ik onder meer op het eiland Phuket geweest ben, en dat daar weinig meer te zien is van de gevolgen van de tsunami. Ze zijn daar weer klaar on toeristen te ontvangen, maar die blijven nog steeds grotendeels weg, en zonder die toeristen komen de mensen daar er niet bovenop. Het is dus te hopen dat de westerse toeristen weer naar Phuket (Patong) zullen gaan, want dat is toch de beste manier om de bevolking daar te helpen.

Er zijn inmiddels door de Thaise regering tsunami-waarschuwingstorens geïnstalleerd en hoewel natuurgeweld altijd onverwacht kan toeslaan, is het onwaarschijnlijk dat een eventuele volgende tsunami evenveel slachtoffers zal maken. Vorig jaar wist niemand wat het betekende wanneer de zee zich tientallen of zelfs honderden meters terugtrekt. Nu weet iedereen dat je je dan zo snel mogelijk op een hoge plaats in veiligheid moet brengen. En die torens, met allerlei technische apparatuur erin, geven al een alarm voordat er iets te zien is.

Is Phuket (met als belangrijkste toeristenplaats Patong) dus weer klaar om het oude toeristenleven weer op te vatten, het zeer zwaar getroffen Khao Lak, dat noordelijker ligt, zag er eind vorige maand (precies negen maanden na de tsunami) nog steeds uit alsof daar kort geleden een oorlog gewoed had. Stukken muur die overeind stonden, huizen waar alleen de vloer nog van bestond, het strand dat verzakt en vervuild was, en ga zo maar door. Daar hoeft men dit jaar nog niet aan toeristen te denken. Toen ik er een paar uur was vroeg ik me af of het niet beter zou zijn dat plaatsje maar helemaal niet te herbouwen. In ieder geval zijn de herinneringen daar zo bitter, dat je niet kunt verwachten dat de overgebleven inwoners daar de toeristen nog een prettige vakantiesfeer kunnen bieden. Een van de meest prominente nieuwe gebouwen is een weeshuis, door een internationale hulporganisatie gebouwd, waar de kinderen wonen die hun ouders op 26 december 2004 verloren hebben.

De Thaise regering is bezig om alle nabestaanden en overlevenden van de tsunami in Thailand (naar schatting 10.000 mensen) uit te nodigen voor een aantal herdenkingsbijeenkomsten rond 26 december 2005. De regering betaalt ook de kosten van de vliegreizen en voor iedereen die op de uitnodiging ingaat een drietal nachten in een hotel. Ik vind dat een moedige beslissing en zoek er geen promotiestunt voor het toerisme achter. Anderen doen dat wel en veroordelen deze herdenkingsbijeenkomsten.

Gelukkig heb ik ook heel wat plezieriger dingen gezien dan de naweeën van de tsunami. Zoals gezegd zal ik daar de komende weken af en toe over schrijven.
hasekamp on 10.20.05 @ 07:35 PM CET [link]

Internet buiten de deur (buitenland)

Wanneer u in het buitenland bent, spelen dezelfde problemen bij buiten de deur internetten als in Nederland, maar daar komt nog bij dat u geen provider hebt (tenzij u wilt inbellen tegen internationaal telefoontarief). Er zijn maar een paar uitzonderingen, voor zover mij bekend:
In Europa kan ik (omdat Demon Internet mijn provider) in het Verenigd Koninkrijk tegen lokaal tarief inbellen naar de Engelse afdeling van mijn provider. Ik bots dan weliswaar tegen net zo hoge telefoontarieven (in hotels) op als in Nederland, maar wanneer ik een huisje in Engeland huur, kan ik daar tegen een redelijke prijs via de telefoonlijn internetten. Bij andere providers zijn er misschien soortgelijke regelingen.
Ik heb ook wel eens gekeken naar “Internet Roaming”, maar de kosten daarvan zijn zo hoog, dat ik daar maar niet verder op inga.

U kunt verder proberen een internetcafé te vinden, maar die zijn in Europa niet bepaald dicht gezaaid. Soms kunt u bij een bank of bij een warenhuis even gratis uw mail controleren, maar ook daarvoor zijn de mogelijkheden beperkt. Misschien bieden sommige veelsterrenhotels een hotspot aan. Dan kunt u daar internetten. Daarmee kom ik terug bij het onderwerp van mijn vorige column over internetten buiten de deur. U kunt die zelf even opzoeken en nalezen.

Ik wil hier nu ingaan op een andere interessante optie: het tijdelijke internet-account. Ik heb daar slechts in één land ervaring mee. Misschien bestaat het ook in andere landen.
Wanneer ik naar Thailand ga, koop ik daar altijd een kaartje met een gebruikersnaam en een password, en daarmee kan ik overal internetten waar ik van een telefoonlijn gebruik kan maken. Aangezien Thailand een land is waar onze eigen KPN gelukkig niet de scepter zwaait, bestaat daar geen starttarief en wordt voor lokaal opbellen een vast tarief per gesprek berekend, ongeacht de duur. Dat is voor particulieren ongeveer 2,5 eurocent per gesprek. Zelfs wanner uw hotel dat bedrag vervijfvoudigt (wat lang niet overal in Thailand het geval is) kunt u daar dus voor een paar centen per keer dus telefonisch internetten.

En zo'n tijdelijk internet-account kost u voor 30 uur inbellen (geldig tot een jaar na de eerste keer inbellen) tussen de € 7 en € 8. Dat is eigenlijk de situatie die we overal wel zouden willen hebben, mits de locate concurrent van onze KPN tenminste een standaardtarief per lokaal gesprek berekent. Ik geloof dat dat in de VS ook het geval is. Maar of daar ook tijdelijke accounts bestaan weet ik niet. Ik vrees dat in Europa de tariefstelling van onze KPN erg populair is.

Om nog even op Thailand door te gaan: De telefoonlijnen laten daar wel eens te wensen over, maar na wat stoeien met de instellingen lukt het mij altijd wel om een behoorlijke verbinding te krijgen. (Mail mij even of plaats een opmerking onder dit stukje wanneer het u niet lukt. Ik kan dan wat aanwijzingen geven). En anders kun je daar voor ongeveer € 0,50 per uur altijd nog naar een internetcafé, waarvan er in iedere straat wel een paar zijn.

Ik heb al eerder lovend over de technische mogelijkheden in Thailand geschreven, en zal dat nog wel vaker doen. Internet is daar voor iedereen bereikbaar. Thuis via de telefoonlijn (veel mensen hebben daar een aparte telefoonlijn om te internetten, die gewoon de hele dag open staat), en voor degenen die zich geen computer kunnen permitteren in een internetcafé.

Voor de toeristen zijn er ook hotspots, die weliswaar relatief duur zijn, maar niet zo uitzuigerig van prijs als die van onze KPN. Rekent u voor drie uur gebruik van een hotspot in Thailand ongeveer € 9. Omdat dit bedrag voor de locale bevolking onbetaalbaar is, verwacht ik de komende jaren een prijsverlaging. Vergeet dus niet om uw laptop mee te nemen wanneer u naar Thailand gaat. U hebt hem immers toch ook nodig om uw foto's te bekijken en op te slaan!
hasekamp on 10.16.05 @ 03:30 PM CET [link]

Der Ring des Nibelungen (achtergrond)

Hoewel de cycli van “Der Ring des Nibelungen” in Amsterdam nu achter de rug zijn, wil ik toch nog een keer terugkomen op dit grootste werk uit de operaliteratuur, en wel met wat achtergrondinformatie over het ontstaan.

Wagner was aanvankelijk helemaal niet van plan om vier opera's over het thema van de ring te schrijven. Hij had een opera gepland (en is daar ook aan begonnen) die “Siegfrieds Tod” zou gaan heten. Deze opera zou zo ongeveer gaan bevatten wat “Götterdämmerung” uiteindelijk bevat. Maar al doende vond de componist het onbevredigend om de voorgeschiedenis grotendeels in het duister te laten, en kwam het idee bij hem op om ook de jonge Siegfried ook ten tonele te voeren (“Siegfried”). Maar dat was ook weer onbevredigend omdat bij het ten tonele voeren van Siegfried eigenlijk ook het interessante verhaal bij hoort hoe Siegfried ter wereld kwam (“Die Walküre”). Dat, tenslotte was eigenlijk onvolledig zonder het ontstaan van de ring te beschrijven. Dus ook “Das Rheingold” moest er komen.

En zo is de tekst van “Der Ring” min of meer van achter naar voren ontstaan. Dat wil echter niet zeggen dat Wagner met de eerste versie van de tekst tevreden was. De tekst van iedere opera is nog eens bewerkt, zo niet geheel herschreven. Het componeren van de muziek moet ongeveer van voor naar achter gegaan zijn. Dat wil echter weer niet zeggen dat Wagner de vier opera's achter elkaar gecomponeerd heeft. Het hele proces heeft vele jaren geduurd en is regelmatig onderbroken. De langste onderbreking vond plaats toen de componist midden in “Siegfried” was. Toen heeft hij zijn scheppende werk onderbroken en eerst de opera's “Tristan und Isolde” en “Die Meistersinger von Nürnberg” gecomponeerd. Daarna maakte hij Siegfried verder af en componeerde hij “Götterdämmerung”.

Aardig om te weten is dat het punt waarop deze (lange) onderbreking tijdens de compositie van “Siegfried” plaatsvond in de muziek te horen is: wanneer Siegfried in het bos is en daar zijn verdere plannen maakt, is er ergens in de muziek een chromatisch naar beneden lopende toonladder te horen. Dat is het moment waarop hij het werk jarenlang neerlegde. Toen hij de draad weer oppakte begon hij weer met een chromatische toonladder, maar nu omhoog. Even goed opletten en u zult dit moment zeker kunnen ontdekken.

In de muziek van zo een groot werk als “Der Ring des Nibelungen” is, naarmate de cyclus vordert, de ontwikkeling van de componist Wagner natuurlijk sowieso te horen. Is “Das Rheingold” nog een weinig complex werk, “Götterdämmerung” is uitermate complex, met veel met elkaar verweven motieven en muziek die soms bijna atonaal wordt.

Ook wil ik er nog eens de aandacht op vestigen dat de drie grote rollen uit de cyclus (Wotan, Brünnhilde en Siegfried) het uiterste van de zangers vragen. Met name deze drie rollen (ieder verdeeld over drie van de vier opera's) houden een extreme prestatie in. Wanneer u de cyclus gezien hebt zult u begrijpen dat je als zanger / zangeres zeer sterk in je schoenen moet staan om zo'n prestatie te volbrengen. Deze drie rollen zijn dan ook zonder enige twijfel de zwaarste rollen uit de complete operaliteratuur.

Misschien moet ik nog maar eens op dit grote werk terugkomen, bijvoorbeeld met een paar anecdotes. Eén wil ik u nu al niet onthouden: Toen de complete cyclus voor het eerst in zijn geheel zou worden uitgevoerd in het speciaal daarvoor gebouwde theater in het Beierse Bayreuth, kwam de door Wagner bestelde draak (voor “Siegfried”) niet op tijd aan. Later bleek dat het apparaat wel degelijk geleverd was, maar niet naar Bayreuth, maar naar Beirut verscheept was!
Voor vandaag is mijn inspiratie weer even uitgeput.
hasekamp on 10.11.05 @ 05:04 AM CET [link]

Internet buiten de deur

Een journalist van de New York Times klaagde er onlangs in zijn column over dat internetten in hotels naar zijn smaak veel te duur is. Of, wanneer ik hem iets completer citeer, zei hij: 'Wanneer ik in een hotel van US$ 310 per nacht logeer, krijg ik altijd daar bovenop per dag nog eens een rekening van US$ 9,95 voor mijn breedband Internetverbinding.' Voor zakenmensen is – aldus deze journalist - het controleren en beantwoorden van e-mail een soort eerste levensbehoefte. De prijs daarvan zou dus in de - toch al pittige – hotelprijs moeten zitten. Tenslotte stelt onze journalist nog dat er in Central Park (in New York) gratis Internet is. Dan kan dat – weer aldus deze journalist- ook in hotels.

Ik wil het probleem van het betaalbaar buiten de deur internetten in een wat breder kader plaatsen. Ik logeer nu eenmaal niet in vijfsterrenhotels en zou in mijn twee- tot driesterrenhotels ook wel tevreden zijn met een inbellijntje tegen een acceptabel tarief. Maar zoals we allemaal weten, vermenigvuldigen hotels de toch al pittige telefoontarieven van KPN voor hun gewaardeerde klanten nog eens met een factor tig, waardoor het inbellen naar de (eigen) internetprovider onevenredig duur is. En ik heb het alleen nog maar over Nederland.

Nu toch iedereen zijn mobiele telefoon in een hotel gebruikt, en de hoteltelefoons daarom toch vrijwel niet meer gebruikt worden, zouden hotels hun telefoontarieven best eens mogen herzien. Dat zou een leuk gebaar naar de klant zijn.

Tot hier heb ik het alleen nog maar gehad over het inbellen naar de eigen interetprovider, de eenvoudigste vorm van internetten. Maar het aanbieden van breedband Internet tegen een redelijke prijs, of zelfs gratis, want die breedband Internetverbinding is toch al in het hotel aanwezig behoort natuurlijk ook tot de mogelijkheden. Juridisch kan dat geen probleem zijn, want - bijvoorbeeld - op alle kantoren van ABN-AMRO kun je als passerende klant ook gratis internetten.
Sommige hotels bieden inderdaad een WiFi hotspot in hun hotel aan, waar je als klant gebruik van mag maken. Maar daar zit helaas het hotspot-prijskaartje van de KPN aan vast, omdat het door KPN geplaatste hotspots betreft. En een uurtje op zo'n hotspot van KPN komt je als snel op een Euro of vijf tot tien te staan, en dat vind ik geen vriendenprijsje voor de hotelgasten.

De enige plaats in ons land, waar het breedband internetten gratis is, is Leiden. In die stad en de (steeds wijdere) omstreken ervan heeft de onvolprezen stichting Wireless Leiden ervoor gezorgd dat daar voor iedereen die dat wenst, gratis Internet beschikbaar is. Het hangt er in de lucht en iedereen mag het volkomen legaal gebruiken. Als de locatie van uw hotel in Leiden niet te ongunstig is kunt u daar dus ook gratis internetten vanuit uw hotelkamer.
Pikant detail is dat dit prima initiatief van de (particuliere!) stichting Wireless Leiden een doorn in het oog is van KPN. Dat bedrijf heeft namelijk kort geleden op alle treinstations in Nederlands haar eigen hotspots geplaatst (tegen het bekende KPN tarief). In Leiden werd erop gewezen dat de diensten van KPN daar niet meer nodig waren, omdat op station Leiden al geruime tijd gratis Internet (van de stichting Wireless Leiden) aanwezig is.

Haarlem en omstreken zit nu in de race om als tweede stad (regio) gratis internet te gaan aanbieden. Let wel, het gaat ook hier niet om een gemeentelijk initiatief, maar om een particulier initiatief.
En de stichting Wireless Leiden krijgt zelf ook steeds meer contacten naar buiten, en heeft ook de ambitie om verder te groeien. We hoeven dus gelukkig niet bang te zijn dat er in de komende jaren niet meer WiFi netwerken gaan ontstaan, waarop een ieder die dat wil gratis kan internetten.
En met deze positieve gedachte eindig ik deze column. Waarschijnlijk kom ik nog eens terug op betaalbaar internetten in het buitenland. Dat is een nog groter probleem dan betaalbaar buiten de deur internetten in eigen land.
hasekamp on 10.08.05 @ 04:22 AM CET [link]

De noordpool smelt weg

Amerikaanse wetenschappers hebben onlangs bekend gemaakt dat uit hun waarnemingen blijkt dat de noordpool veel sneller wegsmelt dan tot dusverre verwacht werd, en dat dit zeker niet alleen met natuurlijke oorzaken te verklaren is. Voor het einde van deze eeuw zouden de arctische zomers misschien al ijsvrij kunnen zijn. Sommige media hebben geschreven dat dit “binnen enkele tientallen jaren” al het geval zou kunnen zijn. Velen van ons kunnen dat, als het een beetje meezit met hun gezondheid, dus nog meemaken! Zal het daadwerkelijk zover komen dat onze kinderen of kleinkinderen ons vragen 'Wat is een ijsbeer?' En kunnen we dan misschien alleen nog maar een antwoord geven aan de hand van een vergeelde foto?

Velen ontkennen de invloed van het broeikaseffect, en helaas met name de Amerikanen, waar dit onderzoek overigens – gelukkig - ook vandaan komt. Maar onze Amerikaanse vrienden blijven maar rijden in auto's die zoveel benzine gebruiken, dat je de motor tijdens het tanken af moet zetten, omdat de tank anders nooit vol komt. En in Amerika is de benzine bovendien zo goedkoop, dat je daar nog enig begrip voor zou kunnen opbrengen, wanneer je niet beter wist.
Van die kant hoeven we dus geen maatregelen te verwachten om te proberen het onheil nog te keren.

Ook China, met op dit moment de sterkst groeiende economie, heeft meer belangstelling voor de eigen economische groei dan voor het broeikaseffect (als ze daar het bestaan ervan al erkennen). En die paar procent waarmee de landen die het Kyoto protocol ondertekend hebben de CO2-uitstoot gaan verminderen zullen nauwelijks invloed hebben. Het Kyoto protocol is een gebaar van goede wil, meer niet. Maar begrijpt u mij niet verkeerd: Noodzakelijk zijn dergelijke afspraken wel degelijk. Er moet ergens begonnen worden. Mar tot dusverre zet het weinig zoden aan de dijk.

Het voortbestaan van de ijsbeer komt dus onder meer in gevaar. Ook dat van de inuit (de eskimo's), althans van hun leefwijze. Maar de inuit staan al klaar met een petitie, heb ik begrepen. Die redden zich dus wel. Met de dieren is het minder hoopvol gesteld. Die kunnen niet voor zichzelf opkomen. Diersoorten sterven steeds meer uit. En in dit geval (hoogstwaarschijnlijk) puur door toedoen van de mens. Want ik vind de argumenten die voor het bestaan van het broeikaseffect aangevoerd worden nog steed sterker dan de argumenten van de mensen die het eenvoudig ontkennen.
En hoe staat het met de zeespiegel? Gaat die zoveel stijgen dat wij een tweede deltaplan nodig zullen hebben om onze huizen droog te houden? Daar heb ik nog niets over gezien.

Zou het nog helpen wanneer we de Amerikaanse jeugd erop wijzen dat Santa Claus niet meer op zijn slee zal kunnen rijden wanneer er geen ijs meer op de noordpool is? Zal de volgende generatie dan wat voorzichtiger om willen gaan met het milieu? Of hebben de jongeren toch alles al wat hun hartje begeert en zal het hun een zorg zijn of Santa Claus nog komt of niet? Ik eindig dit trieste verhaal maar met deze wat speelse gedachte.
Maar een feit is dat, wanneer de huidige generatie niet beter op het milieu wil passen, we moeten hopen dat een volgende generatie dat wel zal doen!
hasekamp on 10.04.05 @ 05:17 PM CET [link]

Reuzenpanda's

Nu ik onlangs een stukje heb geschreven over beren (waar ik binnenkort nog eens op hoop terug te komen), en het vorige stukje grotendeels over Thailand ging, is dit een goed moment om een stukje te schrijven over de twee reuzenpanda's (of is het tegenwoordig reuzepanda's”?) die de Thaise regering voor tien jaar te leen heeft ontvangen van de Chinese regering.

Ik heb de dieren in de dierentuin van Chiang Mai alweer bijna een jaar geleden bezocht, dus dit stukje is niet helemaal actueel, maar het hoort toch in dit blog thuis.
Je mag zonder aarzeling zeggen dat Thailand apetrots is dat het de dieren voor tien jaar mag huisvesten. Er is een speciale behuizing gebouwd voor de twee dieren, en daarvoor moet je als bezoeker apart entree betalen, en wel een aanzienlijk hoger bedrag dan voor de rest van de dierentuin! Maar doe het, want het is de moeite waard!

Voordat je het fraaie gebouw betreedt, word je erop gewezen dat je uitsluitend op gedempte toon mag spreken in deze bijna heilige ruimte, dat je er geen flitslicht mag gebruiken en moet je je aan nog een paar dringende geboden houden. Wanneer je dat niet doet, wordt je er eenvoudig uitgezet. Er zijn namelijk ook nog eens een stuk of twintig bewakers, annex verzorgers, voor deze twee panda's, en er is cameratoezicht. Zodra je je camera uit de tas haalt word je nog eens door een bewaker (die in dit pandahuis diverse talen spreekt) aan het flitsverbod herinnerd!

De beesten worden onwaarschijnlijk verwend. Op hun verjaardag krijgen ze taart, er is een speciaal terrein aangelegd waar verse bamboe voor de dieren wordt gekweekt, die dagelijks vers wordt aangevoerd en onmiddellijk ultra-vers wordt verstrekt, en ze worden voortdurend met het oog van de bewakers, en met de camera's, geobserveerd, zodat er bij het minste geringste signaal van onbehaaglijkheid of ontevredenheid alarm gegeven wordt.

De ruimte is airconditioned, of liever gezegd nauwkeurig temperatuur-gecontroleerd (zoals bij auto's uit de hoogste prijsklasse), op de ideale leeftemperatuur voor panda's, en de vochtigheid wordt continu op een waarde gehouden waarvan men vermoedt dat die door panda's het prettigst gevonden wordt. Dat is heel wat meer dan de gemiddelde Thai van zijn eigen huis kan zeggen!
Maar dan heb je ook wat! De beide panda's zijn zeer levendig en beweeglijk en hebben het zichtbaar naar hun zin. Ze stellen elkaars gezelschap ook zichtbaar op prijs en spelen steeds met elkaar. Kortom een bezoek aan het pandahuis in Chiang Mai is een lust voor het oog.

Aangezien een van de dieren een mannetje is en het andere een vrouwtje, hopen de Thaise autoriteiten dat er nakomelingen zullen komen. De dieren zijn daar nu nog te jong voor, maar gezien het plezier dat ze met elkaar hebben, mag je hopen dat deze wens in vervulling zal gaan. Het is daarom niet te hopen dat de dieren elkaar als broertje en zusje gaan beschouwen. Ik weet overigens niet welke afspreken er met de Chinese autoriteiten gemaakt zijn over eventuele nakomelingen.

Zoals bekend verwekken reuzenpanda's vrijwel nooit of misschien wel helemaal nooit nakomelingen in gevangenschap. Ook in de natuur gaat dat niet zo best. Ik vrees daarom voor de Thaise autoriteiten dat eventuele nakomelingen ook op reis naar China zullen moeten gaan, maar wie weet mogen de dieren langer blijven wanneer het lukt om nakomelingen te krijgen.

Anders moet hun fraaie “huis van de toekomst” over een jaar of zeven weer worden afgebroken en zal de dierentuin in Chiang Mai het weer met aanzienlijk minder bezoekers moeten doen. Veel bezoekers (zelfs uit het buitenland!) komen namelijk speciaal naar Chiang Mai om het fraaie duo te zien. En zoals u – hopelijk - op de foto ziet, is het zeker de moeite waard!
Dus wanneer u in Thailand komt, moet u zeker de dierentuin van Chiang Mai gaan bezoeken en de (voor Thailand) zeer forse entreeprijs voor het pandahuis ervoor over hebben om iets moois en bijzonders te zien.
hasekamp on 10.02.05 @ 06:10 AM CET [link]