Blog van René Hasekamp

Mobiele telefonie

Tegenwoordig heeft iedereen een mobiele telefoon en we vinden dat de normaalste zaak van de wereld, inclusief het ongemak en de ergernis die dit wonder van moderne techniek met zich meebrengt. Ik vind het bijvoorbeeld behoorlijk hinderlijk wanneer mensen in de supermarkt hun inkopen doen, en tegelijkertijd thuis melden bij welk vak ze nu staan. Even hinderlijk zijn de gesprekken in de trein, waarbij allerlei intimiteiten of - bij andere telefooneerders – onbenulligheden rondgebazuind worden. Kon je vroeger nog wel eens eerste klas reizen om verlost te zijn van het getelefoneer, nu is dat geen oplossing meer.

Kortom, we moeten leren leven met de lusten en de lasten van de mobiele telefoon. Ik behoor tot de groep die alleen gebruikt maakt van mijn GSM wanneer het echt nodig is, bijvoorbeeld wanneer ik vertraagd ben. En ik word ook alleen mobiel opgebeld wanneer er iets bijzonders aan de hand is. Maar ik maak wel driftig gebruik om via GPRS mobiel te internetten. Daar hinder je niemand mee en het is leuk.

Wanneer ik al mobiele getelefoneer om mij heen zie (en helaas vaak ook hoor) realiseer ik me soms weer dat wij er in Nederland vrij laat bij waren. Wanneer u deze columns vaker gelezen hebt weet u dat ik regelmatig in Thailand kom. Daar heb ik mobiele telefonie voor het eerst gezien, en wel toen wij er in Nederland nog in de verste verte niet van gehoord hadden, en de KPN alleen nog aan vaste telefonie deed, en daar een monopolie op had. Ik schat dat dit ongeveer 15 jaar geleden is.

Toen ik voor het eerst mannen met – toen - gigantische, alleen in naam mobiele, telefoons aan hun zij zag, wist ik niet wat ik daarvan moest denken. Wanneer ik in een restaurantje zat te eten, zaten daar belangrijk doende mannen met hun telefoontoestellen, en wanneer ze niet opgebeld werden, gingen ze zelf opbellen. Zo zag ik voor het eerst een van de hinderlijkste gewoontes van de mobiele telefonist: onder het eten in een restaurant gaan bellen.
Ik verdacht er toen sommige mannen van (want het waren toen alleen mannen) dat ze, wanner ze zelf niet gebeld werden, elkaar gingen bellen. En zo zaten deze Thaise mannen tegen elkaar te praten door hun statussymbolen, terwijl hun vrouwen zich eraan zaten te ergeren.

Denkt u dus niet dat wij er in Nederland altijd eerder bij zijn dan de bewoners van een ontwikkelingsland!
Het valt mij trouwens regelmatig op dat er in Thailand allerlei nieuwigheden te zien zijn, die hier pas maanden of jaren later komen. Om bij de telefonie te blijven: GPRS-netwerken waren er in Thailand al toen wij nog niet wisten waar die letters voor stonden. En de allernieuwste mobieltjes waren daar vorig jaar al te koop.
En om eens iets heel anders te neomen: Wat dacht u van een kleine pasfoto op een creditcard? Dat maakt misbruik al een stuk moeilijker. Hier blijven we maar denken wat we aan de veiligheid van creditcards kunnen doen. Daar hebben ze al geruime tijd hun pasfoto erop.

Ik wil maar zeggen dat wij in Nederland echt niet hoeven te denken dat wij voorop lopen. In Azië zijn ze er in de meeste gevallen eerder bij met gadgets en andere leuke dingen voor de mensen!
hasekamp on 09.30.05 @ 03:16 PM CET [link]

De notaris

Reclame is een vorm van (menings)uiting die een voorlichtende waarde zou moeten hebben. We weten echter ook allemaal dat er veel reclameuitingen zijn die met voorlichting niets of zeer weinig te maken hebben. Het standaard voorbeeld daarvan is de reclame voor wasmiddelen. Ikzelf meen dat de voorlichtende waarde daarvan de nul zeer dicht benadert.

Bedrijven en instellingen die serieus willen worden genomen zullen echter hun best doen om ook serieus over te komen in hun reclameuitingen.
De laatste tijd wordt er zeer regelmatig op Radio West geadverteerd door de notaristelefoon. Er wordt dan een vrij ingewikkeld probleem verteld en vervolgens zegt een optimistische man dat dit nu typisch een vraag is voor de notaristelefoon, daarmee suggererend dat ze daar de oplossing voor dat probleem weten.

Het is alweer een paar jaar geleden dat ik de noraristelefoon eens gebeld heb, waarschijnlijk in een periode dat er ook veel ruchtbaarheid aan gegeven werd. Ik had een vraag die naar mijn idee voor een notaris zeer eenvoudig is.
Mijn moeder wilde mij een aantal aandelen schenken en uiteraard diende de overdracht daarvan juridisch in orde te zijn. Ik wilde daarom weten of er een notariële akte nodig was. Dat zou de notaris toch moeten weten! Ter toelichting: de wet zegt dat voor een “schenking van hand tot hand” en voor schenking van een geldbedrag geen notariële lakte nodig is. Voor alle andere schenkingen wel (of misschien zijn er nog een paar uitzonderingen die hier niet ter zake doen).

Ik belde met deze eenvoudige vraag de notaristelefoon. Je moet dan wel een bepaald bedrag per minuut betalen, maar dan krijg je deskundig advies, dacht ik. Ik legde de vraag voor aan de dienstdoende notaris aan de andere kant van de lijn. Hij vertelde mij dat dit een ingewikkelde zaak was, en dat het het beste zou zijn om – let wel – “voor de zekerheid” maar een notariële akte te laten opmaken.

Mooi advies! Daar kon hij zelf nooit de mist mee ingaan, want een onnodige akte kan geen kwaad, maar waarschijnlijk zadelde hij mij daarmee wel op met onnodige kosten.
In feite had hij de vraag dus in het geheel niet beantwoord, maar alleen zichzelf ingedekt.
Ik was uiteraard niet tevreden en belde het kantoor van mijn plaatselijke notaris. Waarom heb ik dat eigenlijk niet onmiddellijk gedaan? Omdat ik het nieuwe en aangeprezen instituut van de notaristelefoon wel eens wilde uitproberen met een eenvoudige, maar wel serieuze vraag.

Maar goed, bij mijn lokale notaris kreeg ik een medewerker aan de lijn. Ik vroeg hem of ik de notaris even kon spreken, om een vraag te stellen, maar de notaris was in vergadering. De vriendelijke medewerker vroeg mij of hij mij misschien kon helpen en nodigde mij uit mijn vraag aan hem te stellen.
Ik stelde mijn vraag en zonder aarzeling kreeg ik het antwoord dat voor een schenking van aandelen geen notariële akte nodig was. “Bent u daar zeker van, want bij de notaristelefoon wist men het niet”, probeerde ik nog. “Meneer, ik ben daar 100% zeker van. Dit is een eenvoudig probleem waar we hier op kantoor al vaker naar gevraagd zijn”.

Daarmee was de vraag voor mij overtuigend genoeg beantwoord en we hebben geen notariële akte laten opmaken voor de schenking.
Wat ik me nu afvraag is of de notaristelefoon in die paar jaar zoveel verbeterd is, dat ze hetgeen ze in hun reclame suggereren nu wel waar kunnen maken. Ik heb geen zin meer om het te proberen tegen een verhoogd telefoontarief. Ik vraag liever tegen lokaal tarief een advies dat uit ervaring en zonder aarzeling gegeven wordt.
hasekamp on 09.28.05 @ 04:13 PM CET [link]

Beren

Dezer dagen was er weer een programma over beren op een van de natuurkanalen op de kabel, en ik moet zeggen dat ik beren fascinerende dieren vind en dat ik blij ben dat deze kanalen bestaan.

Allereerst trad de ijsbeer in deze documentaire op. Ik heb hierboven een foto van een ijsbeer geplaatst, maar dit fraaie exemplaar woont gewoon in een dierentuin in Nederland.
Zoals u weet komt de ijsbeer (in beginsel) alleen voor op en nabij de Noordpool. Een ijsbeer zal dus nooit een pinguïn verorberen, want die komen (ook in principe) alleen voor op en nabij de Zuidpool.
Het hoofdvoedsel van ijsberen bestaat uit zeehonden, maar ook een flinke vis zullen ze niet laten zwemmen (evenals hun bruine soortgenoten). IJsberen zijn dan ook prima zwemmers, want ze moeten hun prooi vaak in het water achtervolgen.

Ook op het land kunnen ze een aardige snelheid bereiken. IJsberen hebben stevig behaarde poten, zodat ze niet uitglijden op het soms gladde ijsoppervlak. Met name die behaarde poten waren uitstekend te zien in de documentaire die ik onlangs zag. Ze hebben een zeer soepele loop, waarbij ze hun poten steeds naar binnen keren, en tijdens dat naar binnen keren kun je het pootoppervlak uitstekend zien. Dat was prima gefilmd.

IJsberen zijn – eveneens net als hun bruine familieleden – nieuwsgierig van aard. Ik heb een foto op mijn desktop (van Webshots), waarop een ijsbeer in een iglo naar binnen kijkt, en ik heb geen reden om aan te nemen dat dit een trucage is.
Het is overigens een fabeltje dat beren gevaarlijk voor mensen zijn. Er zal wel een eens mens aangevallen zijn door een ijsbeer, maar dan moet die mens daar zelf aanleiding toe gegeven hebben. Normaliter laten ijsberen mensen met rust.

Er gaat ook een verhaal dat (ijs)beren gevaarlijk zijn wanneer ze op hun achterpoten gaan staan. Voor zover ik heb kunnen zien (en begrijpen) uit de fraaie documentaire, is dat ook een fabeltje. Ik heb ze in ieder geval enkele malen op hun achterpoten zien staan, gewoon om beter in de verte te kunnen kijken.

De bruine beer (waarvan diverse soorten bestaan) kwam wat minder uitgebreid aan de beurt. De grizzlybeer komt nog onder meer in het wild voor in Canada en Noord-Amerika. Ook dat is een mooi beest en een zeer kundig zalmvisser. Maar zalm is er niet altijd genoeg, en dan gaat een beer elders op zoek naar voedsel, bijvoorbeeld in steden of bij bouwlocaties.

En natuurlijk worden beren daar lastig gevonden. Want wanneer een beer eenmaal iets te eten gevonden heeft, blijft hij terugkeren naar die plaats. Wanneer dat in of bij een stad of dorp is, wil men dan van de dieren af. Onze Amerikaanse en Canadese medemensen hebben daar iets op gevonden: Je belt de berenbrigade en er komt iemand het beest verdoven en vervolgens verplaatsen. Maar wanneer het dier dan toch weer terugkeert, wordt hij door diezelfde berenbrigade simpelweg doodgeschoten. Ze houden daar van dieren, maar dan wel met mate.

Vandaar dat een bekende Amerikaanse zegswijze is “A fed bear is a dead bear”. En aangezien de mensheid zich steeds verder uitbreid en meent dat de hele aarde van haar is, vrees ik dat het aantal grizzlyberen in het wild zal blijven afnemen. Er is gelukkig ook hoop, want ook in Amerika en Canada zijn dierenbeschermers actief, die speciaal de beren willen behouden.

Wanneer u eens een oogverblindend mooie film over bruine beren wilt zien, kan ik u de Franse film “l'Ours” van harte aanbevelen. Die is weliswaar geregisseerd, maar hij maakt een dermate natuurlijke indruk, dat dit voor de toeschouwer die het niet weet, niet te zien is.
hasekamp on 09.26.05 @ 05:24 AM CET [link]

Der Ring des Nibelungen

Deze maand kunt u in Amsterdam de operacyclus “Der Ring des Nibelungen” van Richard Wagner weer gaan bekijken. Dat kon een paar jaar geleden ook, en toen heb ik het gedaan. Toen was het de eerste keer dat de complete cyclus in Nederland vertond werd. Dat leek een commercieel risico, maar het was een overweldigend succes. Nu is de cyclus voor de tweede maal compleet in Nederland te zien, in dezelfde enscenering, maar met andere zangers dan die eerst keer. De hoofdrollen in “Der Ring” zij zeer zwaar, en voor iedere zanger(es) komt ooit het moment waarop deze rollen te zwaar worden. Er zijn drie grote rollen, die zich over drie van de vier opera's uit de cyclus uitstrekken.

Wanneer u de cyclus gaat zien (alle voorstellingen zijn al uitverkocht, maar er zijn altijd mensen die toch niet komen, dus er is nog eens kans om aan kaarten te komen), gaat u vier maal binnen een week naar de opera. En niet zomaar naar de opera, maar naar opera's met een ingewikkeld, doorlopend, verhaal, en met zware muziek. De laatste opera van de cyclus duurt zelfs ongeveer vier en een half uur! Dat is dus tweemaal zo lang als de gemiddelde opera. In de eerst pauze zou u bij een andere opera het theater al verlaten. Hier bent u dan nog niet op de helft.

Veel mensen worden door de lengte van de opera's (totaal zo'n 14 uur) afgeschrikt. Maar dat is ten onrechte. Toen ik de cyclus bezocht ging ik met mijn vrouw, die op dat moment helemaal niet wist wat haar te wachten stond, maar die gaandeweg evenzeer in een euforie geraakte als ik. Want zo kunt u de gemoedstoestand van de meeste bezoekers van de cyclus tijdens die week wel omschrijven.

In de eerste plaats ga je vier keer binnen een week uit. Dat is al leuk. Bovendien ga je naar vier voorstellingen, waarbij het verhaal van de eerste tot de vierde avond doorloopt. En het is nog een spannend verhaal, dat goed in elkaar zit, ook! Omdat de voorstellingen, naarmate het verhaal vordert, steeds vroeger beginnen, moet je ook zorgen dat je voor of tijdens de voorstelling iets te eten krijgt. Wij hebben dat opgelost door iedere keer naar de Italiaan, schuin tegenover de “stopera” te gaan. Die had zijn openingstijden aan die van de stopera aangepast.
En verder geniet je meer van het geheel wanneer je je erop voorbereidt. Dat betekent dat je thuis aan het lezen en aan het luisteren bent, op de dagen dat je “vrij” bent. Kortom, je bent ongeveer een week dag in dag uit bezig met “De Ring”. En al het bovenstaande samen blijkt bij de meeste bezoekers dat euforische gevoel teweeg te brengen.

Vergelijk het maar met het binnen een paar dagen bekijken van de films van “The Lord of the Rings”. Dat is niet zo'n grote ervaring als “Der Ring”, omdat het echte theater-aspect ontbreekt, en omdat het slechts drie films van drie uur zijn, maar het lijkt er in de verte wel een beetje op.

Ik heb tijdens het beleven van “Der Ring” een fantastische week gehad. En die zult u gegarandeerd ook hebben wanneer u erheen gaat. Wanneer u denkt dat de muziek van Wagner u totaal niet zal aanspreken, bent u na afloop beslist een totaal andere mening toegedaan! Het is een geweldig schouwspel en beeld en muziek passen perfect bij elkaar.
Wanneer u er deze keer niet meer in komt, koop dan een van de DVD-sets van de Ring (die uit de Metropolitan Opera in New York is het meest volgens de bedoelingen van Wagner) en bekijk die dan ook binnen een week. De kick is dan wat minder groot, maar u zult ook dan zeker ook genieten!
hasekamp on 09.24.05 @ 04:16 PM CET [link]

Tussenbalans

Nu ik een paar maanden met dit blog bezig ben (sinds 26 mei), wil ik eens een tussenbalans voor mijzelf, maar ook ten behoeve van mijn lezers, opmaken. Wat wil ik eigenlijk met dit blog?
Ik heb nu ruim 60 stukjes geschreven. Meestal zijn die stukjes ongeveer een A4-tje lang, en de verschijningsfrequentie ligt tussen de twee en drie per week.

Deze beide grootheden (lengte en frequentie) zijn ongeveer zoals ik ze me had voorgesteld. Dit is dus geen weblog in die zin, dat ik er dagelijks een stukje – of zelfs diverse stukjes - in schrijf over wat ik doe, of waarin ik dagelijks commentaar op het nieuws geef. Daar heb ik eenvoudig de tijd en de inspiratie niet voor. En ik vrees dat bij zo'n verplichting de inhoud snel in kwaliteit zou dalen. Ik wil niet zeggen dat mijn stukjes een hoog literair gehalte hebben, maar ik wil toch wel stukje produceren die ergens over geen, en die meer zij dan verplichte bladvulling (schermvulling). Zo'n gemiddeld stukje in dit blog kost toch altijd minstens wel een uur.

Ik schrijf daarom eens in de twee of drie dagen een stukje, dat in zoverre toch met de actualiteit te maken heeft, dat ik altijd schrijf over iets wat ik om me heen zie of iets dat ik beleefd heb in de afgelopen dagen. Laten we zeggen dat het gaat om “mijn” actualiteit. Ik denk dat de stukjes dicht komen bij het karakter van een column.

De onderwerpen blijken, zoals ik van plan was, vaak met de natuur te maken te hebben. Wanneer ik over een onderwerp schrijf dat met de computer te maken heeft, heb ik zelf kin de dagen ervoor met dat onderwerp te maken gehad en wanneer ik over muziek schrijf (wat nog wel meer zal gebeuren) gaat het over muziek waar ik zelf in de afgelopen dagen mee in contact ben geweest.

Ik denk dat ik op deze weg door zal gaan. U kunt van mij dus geen dagelijkse kijk op het nieuws of op wat ik doe verwachten. Wel kunt u bij mij lezen over leuke of juist vervelende ervaringen met de computer, over dieren (vaak vogels), over muziek en misschien nog een paar onderwerpen die me op een bepaald moment bezighouden.
En wanneer ik eens een drukke week heb kunt u misschien maar één stukje in die week verwachten. Ook wanneer ik met vakantie ben (wat ik om begrijpelijke redenen niet “all over the Internet” zal adverteren), komt er waarschijnlijk minder uit mijn tekstverwerker dan anders.

Wat de muziek betreft heeft u bij mij tot dusverre alleen gelezen over jazzmuziek. Ik moet dus nog een inhaalslag op het gebied van de klassieke muziek maken, want daar ben ik ook een groot liefhebber van. En misschien verwacht u dat niet, maar ik ben – wat de klassieke muziek betreft - vooral een liefhebber van opera. Opera zal ook zeker binnenkort aan de beurt komen.

Aardig vind ik dat het aantal bezoekers van dit blog in een of twee maanden van een paar per dag (die schijnen er altijd wel te zijn) gegroeid is naar 20-30 per dag. Nu hoop ik voort te kunnen gaan naar de 100 bezoekers per dag. Verder denk ik nog niet vooruit. Nu is het totaal iets meer dan 1900.
Het aantal reacties zou iets hoger kunnen worden, maar dat laat ik uiteraard geheel aan mijn lezers over. Uit de statistieken die ik te zien krijg (via “Sitemeter”, zie de teller onderaan de bladzijde) kan ik niet opmaken of ik vaste lezers heb die de site bijvoorbeeld wekelijks, of misschien nog vaker, bezoeken. Ook kan ik niet zien of er lezers zijn die zich “geabonneerd” hebben op de bescheiden XML feed die bij dit blog hoort. Ik ga ervan uit dat dit in bescheiden mate het geval is. Wanneer u zich wilt abonneren, kan ik u de site van Bloglines (zie het logo naast deze tekst) aanbevelen.

Zolang er lezers zijn ga ik door. En mijn “hoofd-site” (over Thailand) heeft me geleerd dat er altijd wel lezers zijn, en dat het aantal altijd wel blijft toenemen.
Na deze tussenbalans ga ik weer over tot de orde van de dag!
hasekamp on 09.21.05 @ 06:24 PM CET [link]

Het roodborstje en de bonte vliegenvanger

Het eerste roodborstje is sinds een paar dagen weer in onze tuin gesignaleerd en bezoekt de tuin nu elke dag. Waarschijnlijk claimt hij de tuin nu als als zijn territorium.
De laatste keer dat we een roodborstje regelmatig in de tuin hadden was in het voorjaar. Op een bepaald moment was er toen zelfs een paartje, maar tot broeden in onze gastvrije nestkast is het helaas niet gekomen.

De roodborst is een solitair levende vogel, en hij verjaagt alle soortgenoten van zijn territorium. Volgens sommigen is het een wonder dat hij überhaupt ooit kinderen krijgt. Alleen in de paartijd tolereert hij een vrouwtje op zijn territorium, maar dat is het dan. Bovendien schijnen de vrouwtjes ook nogal kieskeurig te zijn wat het territorium betreft, en wanneer het niet naar hun zin is (niet groot genoeg is), hebben ze geen belangstelling. Een beetje menselijk gedrag zou je kunnen zeggen.

De roodborst is een standvogel in Nederland, maar in het voorjaar trekken sommige vogels van hier naar het zuiden, en tegelijkertijd komen er andere roodborstjes uit Scandinavië voor in de plaats. Het is dus niet goed te zeggen of onze nieuwe roodborst hier gebleven is in de zomer, of het een exemplaar is dat kort geleden uit Scandinavië naar hier gekomen is, of dat het er een een is die op vakantie in het zuiden geweest is en nu weer terugkomt.

De roodborst is altijd een welkome gast in onze tuin. Hij leeft weliswaar solitair, dus je ziet hem altijd alleen (en de uitslagen van vogeltellingen waarbij mensen opgeven dat ze een stuk of zes roodborstjes gezien hebben begrijp ik dan ook nooit), maar het is een rustige vogel die op zijn gemak te tuin verkent en niet zo schuw is.

Een andere vogel, maar een die onze tuin als vaste bezoeker zojuist heeft verlaten, is de bonte vliegenvanger. Deze vogel zien wij maar zelden in de vrije natuur of in de tuin. Het is een mooi vogeltje, met een overwegend witte buik en en een overwegend donkerbruine rug en vleugels, met witte plekken, alsmede een witte plek boven de snavel (mannetje). De vrouwtjes hebben een lichtbruine rug en vleugels. Het exemplaar in onze tuin was een juveniel, die aanvankelijk een geelachtige buik had, die gaandeweg witter werd.

Het was vermoedelijk een vrouwtje (dat is niet zeker omdat het niet helemaal duidelijk was of het beestje inmiddels volwassen was of niet) en het kwam elke dag en uitgebreid bad nemen in onze drinkwaterschaal. Maar nu het beestje vertrokken is zal het wel een inmiddels volwassen vrouwtje geweest zijn dat nu naar het zuiden gaat trekken.
Het was een vogeltje dat alle tijd nam voor een degelijk bad, en daarna in een boom haar vleugels ging oppoetsen. Jammer dat zij verdwenen is, maar wie weet wordt ze volgend jaar weer een vaste bezoekster. Trekvogels keren immers vaak terug naar precies dezelfde plaats waar ze het vorige jaar waren.
hasekamp on 09.20.05 @ 05:34 PM CET [link]

Jamie Cullum

In een (iets later geplaatste) opmerking onder mijn stukje naar aanleiding van het North Sea Jazz Festival heb ik een positieve opmerking geplaatst over Jamie Cullum. Ik had toen alleen nog een tweetal nummers vanaf het NSJF gehoord en gezien. Ik schreef toen dat ik hoopte nog meer van hem te zullen horen. Dat is nu gebeurd. Ik heb namelijk inmiddels een CD van dit wonderkind gekocht en die heb ik nu een paar keer goed beluisterd. Daarna vond ik dat Jamie Cullum zeker recht heeft op een eigen column in dit blog, en niet afgedaan kan worden met een korte voetnoot. Hierbij dus eerherstel voor Jamie Cullum!

Jamie Cullum, een jongeman van “twenty something”, en zo heet de CD die ik gekocht heb ook, is pianist en zanger. Als pianist is hij een fenomenaal jazzmusicus. Hij speelt piano met een gemak, met een swing en met een virtuositeit die aan de groten uit de jazz doen denken. Hij “citeert” in zijn pianospel, misschien onbewust, soms ook jazzmusici, maar hij heeft in de eerste plaats een eigen stijl, die naast jazz ook elementen uit de popmuziek bevat.

Hij zingt alle nummers op de CD, en doet dat hoorbaar met groot plezier. Zijn stem is – zangtechnisch – niet bijzonder, maar daar gaat het niet om in deze muziek. Hij heeft een bijna griezelig gevoel voor ritme en dictie, en maakt daarmee van elk nummer ook wat de zang betreft een kunststukje. Bij de nummers die je van anderen kent, hoor je niet een herinnering aan de vertolking van die anderen, maar een nieuw geluid.

Zijn repertoire omvat van alles: “classics”, zoals “What a difference a day made”, musical nummers als “Singin' in the rain” en “I could have danced all night” en jazzy vertolkingen van hedendaagse songs als “Everlasting love”. Daarnaast zingt en speelt hij zijn eigen composities, zoals het titelstuk “Twentysomething”. De CD duurt ruim een uur en hij verveelt geen seconde. Dat is op zich al een grote prestatie.

We hebben daarom, naar mijn bescheiden mening, met een groot talent te maken. Zijn er meer van die groten in de hedendaagse muziek, die bovendien pure jazz spelen? Ik ken ze niet, maar als ik vele jaren heb zitten slapen hoor ik dat graag van mijn lezers. Ik heb kort geleden gelezen dat er ook al een CD van een van zijn concerten verschenen is. Het zal niet lang duren voor ik daarvoor ook naar de winkel ren.

Met deze jongeman van twenty something kan de jazz weer vele jaren vooruit. En nu maar hopen dat Jamie Cullum trouw blijft aan de jazz, waar hij zo goed in is, en dat hij niet afdwaalt naar commerciële popmuziek.
Maar wanneer ik hem goed inschat is de kans daarop zeer klein, want hij heeft de jazz tot in het merg van zijn botten zitten.
hasekamp on 09.17.05 @ 10:22 PM CET [link]

Met de computer vertalen

De afgelopen dagen heb ik gestoeid met een aardig programmaatje: ReplaceEm, gratis verkrijgbaar op deze pagina. Je zou het een vertaalprogramma kunnen noemen, maar in feite is het niets meer dan een "find and replace" programma, maar dan voor een hele lijst woorden, zinnen of termen.

Je kunt het bijvoorbeeld gebruiken wanneer je in al je web-pagina's je e-mail adres wilt veranderen (want het werkt desgewenst met hele mappen tegelijk), maar het is ook erg handig om door een computerprogramma gegenereerde zinnen te vertalen. En daar ben ik mee bezig geweest. Misschien hebt u mijn eerdere columns over PAF (Personal Ancestral File), het bekende programma voor genealogen, gelezen. Ik noemde daar als een nadeel van dat programma, dat de door dat programma gegenereerde teksten in het Engels zijn. Voor het omzetten (want vertalen is het niet) van al die standaardzinnen naar het Nederlands is dit kleine programmaatje uitermate geschikt. De door een computerprogramma gegenereerde zinnen zijn immers altijd hetzelfde.

Je kunt nu in ReplaceEm een lijst aanleggen, waarin staat dat "was born" altijd vervangen moet worden door "werd geboren", of dat "had the following children" altijd vervangen moet worden door "hadden de volgende kinderen". Het lijkt moeilijker dan het is. Ik ben gewoon begonnen met een tekst door PAF te laten genereren en ben toen eens gaan kijken welke uitdrukkingen erin voorkwamen. Na het vervangen van een stuk of tien van die uitdrukkingen zag de tekst er al een heel stuk beter uit. Het leek al heel aardig op Nederlands. Daarna ben ik het omzetten van Engels naar Nederlands gaan verfijnen. Je moet dan bijvoorbeeld de maanden aan je lijst toevoegen: "Jan" wordt "januari" enzovoort. En zo ontdek je nog meer schoonheidsfoutjes die eenvoudig weg te poetsen zijn.

En voor je het weet beland je ook bij de valkuilen. Die horen er ook bij. Zo'n computerprogramma kan immers niet nadenken. Het doet gewoon wat je vraagt. Zo heb ik me afgevraagd waarom er niet "woonde" stond in de "vertaalde" tekst, als vertaling voor "lived", maar "woopde". Na een nachtje slapen was ik daar uit. Ik had in de lijst om te zetten woorden gezet dat "on" vertaald moest worden door "op". Maar in "woonde" zit ook "on" en gedwee verwisselde het programma dat dus ook voor "op", waardoor er "woopde" kwam te staan in plaats van "woonde". De oplossing voor dit soort problemen is simpel. Bij kleine woorden moet je er een spatie voor en na zetten. Dan gaat het wel goed. Dus " on " moet worden omgezet in " op " enzovoort.

Ik kom – na een paar dagen - nog steeds nieuwe problemen tegen, maar wanneer ik de vertaling van de eerste keer vergelijk met die van vandaag, sta ik verbaasd over de vooruitgang van mijn logica. Eigenlijk ben ik nu wel zover dat ik de rest van de tekst met de hand kan bijwerken.

En zo is een nadeel van PAF dus toch te ondervangen. Het kost één keer een paar dagen denkwerk, maar dan heb je voortaan (bijna) keurige Nederlandse teksten. En dus is het niet zo'n bezwaar meer dat het programma zijn zinnen in het Engels genereert.
Ik moet er wel bij zeggen dat de input van mijzelf in PAF helemaal in het Nederlands is. Anders zou het niet te doen zijn, want voor het vertalen van vrije teksten is het programmaatje ReplaceEm beslist ongeschikt. Echt vertalen per computer gaat nog maar zeer, zeer gebrekkig!
hasekamp on 09.15.05 @ 10:41 PM CET [link]

Wireless Leiden

Ik gebruik voor mijn verbinding met het Internet het netwerk van Wireless Leiden. De Stichting Wireless Leiden heeft de afgelopen jaren een WiFi netwerk opgezet, dat Leiden grotendeels bestrijkt en inmiddels uitgebreid is tot (onder meer) Oegstgeest, Jacobswoude, Leiderdorp, de Kaag en Katwijk, en het blijft maar verder groeien, zeer tot ongenoegen van voormalige staatsmonopolist KPN overigens. Dat bedrijf legt namelijk overal in het land WiFi “hotspots” aan, waar je voor veel geld kunt Internetten.
Wanneer je echter gebruik maakt van het gratis toegankelijke netwerk van Wireless Leiden, kun je ook gratis het Internet op. Een vriendelijke provider (Demon Internet; toevallig ook mijn eigen provider) heeft gratis Internet ter beschikking gesteld van de Stichting.

De Stichting drijft voor 100% op vrijwilligers en heeft geen, of hooguit een zeer bescheiden, kapitaal. Elke “node” die aan het netwerk wordt toegevoegd wordt door een bedrijf of een groepje liefhebbers gedoneerd, en op hetzelfde moment afgeschreven. De benodigde software om de nodes in de licht te houden en om het netwerk in de gaten te houden is open source en kost dus ook niets.

Het geheel straat of valt dus met de inzet van de vrijwilligers, waarvan er gelukkig meer dan voldoende zijn. De gebruikers profiteren daarvan. Een steekproef leert dat er doorgaans zo'n 700 tot 1000 gebruikers zijn. Maar natuurlijk gaat iedere gebruiker zich vroeg of laat ook aanmelden als vrijwilliger en zo kan het netwerk instand blijven, en is het inmiddels het grootste WiFi netwerk ter wereld!

Zoals gezegd is het gebruik van het netwerk gratis. Er zijn echter een paar beperkingen wanner je het Internet op wilt: In principe kun je alleen web-pagina's opvragen. Je kunt dus geen e-mail ophalen van een pop-server en je kunt geen nieuws-server gebruiken. Deze beide nadelen zijn echter goed te ondervangen. Je kunt namelijk wel gebruik maken van webmail, en Google heeft tegenwoordig een fraai systeem waarbij je via het web een abonnement op nieuwsgroepen kunt nemen. Ik haal eens per week mijn e-mail via een telefoonverbinding op, en ik maak voor de nieuwsgroepen gebruik van de service van Google.

Verder is het onvoorspelbaar of streaming audio- en videobestanden af te spelen zijn of niet. Dat hangt ervan af welke poort die bestanden gebruiken. En zo zijn er nog wat beperkingen waar je je even op moet instellen. Maar ja, gratis is niet duur! En elk voordeel hep tenslotte zijn nadeel, zoals we allemaal weten.
Maar dan heb je een van de snelste netwerken uit het land. Downloaden is geen enkel probleem. Uploaden wel, want ook met een FTP-site kun je geen contact leggen via Wireless Leiden. Maar daarvoor zijn ook weer voorzieningen: Er is een door Duitse studenten opgezette site www.www2ftp.com, waar je wel via het web naar een FTP-server kunt.
Is dat dan niet gevaarlijk, want zo'n server bewaart dan toch je wachtwoord? Zelf zegt de site dat je wachtwoord gewist wordt zodra je uitlogt. Ik heb zelf – ter controle - een cgi-script op mijn site geïnstalleerd, waarmee ik kan zien welke bestanden er in een bepaalde periode gewijzigd zijn. Ik heb daarmee nooit onregelmatigheden ontdekt. En overigens, wat heb je eraan om wachtwoorden te verzamelen, wetende dat die met een muisklik te wijzigen zijn? Dus je kunt die service wat mij betreft heus wel gebruiken.

Kortom, je moet even wennen aan een paar beperkingen, maar je hebt dan gratis Internet van hoge kwaliteit. Meer informatie is te vinden op de website van Wireless Leiden. En klikt u dan vooral ook door naar de Wiki site, waar alle technische informatie staat!
Wanneer u nog niet binnen het bereik van het netwerk van Wireless Leiden valt hoeft u niet te wanhopen, want de stichting heeft voldoende ambities om verder uit te breiden. Uw regio komt – tot ongenoegen van KPN – ook wel aan de buurt. Hoe dichter u bij Leiden woont, hoe eerder!
hasekamp on 09.13.05 @ 06:32 PM CET [link]

Ouwehands dierenpark

Hoewel dierenparken tegenstrijdige gevoelens bij mij oproepen, kom ik er graag. Gisteren was ik weer eens in Ouwehands dierenpark in Rhenen. Daar woont onder meer de op de foto afgebeelde gibbon. Ik vind gibbons toch al de mooiste schepsels die op deze planeet rondlopen, en ik vind deze gibbon uit Ouwehands dierenpark de mooiste gibbon die in Nederland woont. Hij krijgt daarom het ereplaatsje boven deze column.

Maar zoals gezegd heb ik gemengde gevoelens bij dierentuinen. De Nederlandse dierentuinen bieden gelukkig vrijwel allemaal ruime verblijven voor de dieren. Dat is mijn positieve gevoel bij dierentuinen. Het negatieve gevoel is dat veel dieren toch duidelijk meer ruimte nodig hebben dan een gemiddelde dierentuin ze kan bieden. Zo horen de (katachtige) roofdieren een stevige sprint te kunnen trekken, hetgeen in geen enkele dierentuin mogelijk is. En bijvoorbeeld ook (ijs)beren hebben de ruimte nodig. Wat beren betreft vormt Ouwehand overigens een zeer gunstige uitzondering. Zie hieronder. Maar ook grote vogels, zoals de de zeearend en uilen, horen hun vleugels flink te kunnen strekken. En een zeearend hoort thuis in een habitat, die aan de zee doet denken, het is tenslotte geen bosarend.

Zo zijn er nog meer diersoorten die eigenlijk niet in dierentuinen gehouden zouden moeten worden. De keerzijde daarvan zou echter weer zijn dat we deze dieren nooit zouden kunnen zien. En zo wisselen negatieve en positieve gedachten over dierentuinen elkaar bij mij af. Ik geef als voorbeeld nogmaals het mooiste dier ter wereld: de gibbon.

Gibbons horen zoveel ruimte te hebben dat ze van tak naar tak kunnen slingeren. Daar is hun hele lichaam op gebouwd. Dat is in geen enkele dierentuin goed mogelijk. Maar – aan de andere kant - in de landen waar ze nog in het wild voorkomen, en waar ze die ruimte dus wel hebben, worden ze vervolgd om gevangen te worden en als “huisdier”, waar ze totaal ongeschikt voor zijn, verhandeld te worden. Zoals ik al eerder in dit blog geschreven heb, worden daarbij de beide ouders gedood, omdat een gibbon-moeder haar jong nu eenmaal niet vrijwillig afgeeft. Dus waar is een gibbon beter af? Het is moeilijk te zeggen.

In het Noorder dierenpark in Emmen hebben de gibbons wat meer ruimte dan elders in dierentuinen in ons land. Daar kunnen ze zelfs een beetje in de bomen slingeren. In de andere dierentuinen tracht men dit te compenseren door netwerken van touw te bouwen. De gibbons in Ouwehands dierenpark hebben het in ieder geval voldoende naar hun zin, wat blijkt uit het feit dat ze daar jongen krijgen. Ook gisteren was er een jonge en zeer levendige gibbon te bewonderen.

Een fantastisch project in Ouwehands dierenpark is het berenbos. Dat is een behoorlijk stuk bos, waar de beren goed de ruimte hebben. Ze kunnen er zelfs rustig hun winterslaap doen. Maar nog prettiger is het om te weten dat de beren die daar wonen allemaal in Oost-Europese landen – noem het maar bij de naam – gemarteld werden. Ze moesten daar bijvoorbeeld “dansen” voor het publiek, hetgeen een marteling voor de dieren is. Wat zullen die beren het naar hun zin hebben in het berenbos, waar ze kunnen doen en laten wat ze willen! Helaas is het berenbos nu vol, en is er geen plaats meer voor meer noodlijdende beren. Gelukkig is het bos in Ouwehands dierenpark inmiddels wijd en zijd bekend, en in andere – ook Oost-Europese – landen bestaan nu plannen voor soortgelijke projecten. Dat is toch zeker een positief effect van dierentuinen.

En dan zijn er nog de fokprogramma's. Een voorbeeld van een diersoort die waarschijnlijk al uitgestorven zou zijn, maar die dankzij een gezamenlijk project van een aantal dierentuinen, waaronder onze eigen Apenheul, weer in het wild wordt uitgezet, is het gouden leeuwaapje.

Ik eindig dus weer met positieve gedachten over de dierentuinen, en ik kan u een bezoek aan Ouwehands dierenpark van harte aanbevelen. Neemt u vooral een kijkje bij de gibbons en in het berenbos. Ook het verblijf voor de orang oetans daar verdient een compliment. Het is een ruim verblijf, met zowel een binnen- als een buitengedeelte. Bovendien is er nog een fraaie klimroute voor onze neven aangelegd, boven de hoofden van de bezoekers.
hasekamp on 09.10.05 @ 11:15 AM CET [link]

Chet Baker

Zoals u misschien al eerder hebt gelezen in dit blog, ben ik een liefhebber van goede jazzmuziek. En daar hoort de muziek van Chet Baker zeker bij. Zoals u zich misschien herinnert is deze – helaas aan drugs verslaafde en daardoor te vroeg overleden – musicus in Amsterdam uit zijn hotelraam gesprongen of gevallen en daarbij overleden. De precieze toedracht zal wel altijd onduidelijk blijven, nu het voorval sinds 1988 nog niet op een voor het publiek kenbare manier opgelost is.

Maar Chet Baker was in de eerste plaats een groot jazzmusicus. Zijn muziek behoorde tot de “cool jazz”. En die muziek was zo cool, dat je zijn platen of CD's eerst even moest opwarmen, anders kreeg je het er te koud van. IJs- en ijskoude muziek!

Ik heb gisteren een CD van Chet Baker gekocht. “Deep in a Dream” heet hij. Met de ondertitel “The Ultimate Chet Baker Collection”. Bij V&D kost hij € 10, bij een andere CD winkel € 12,50. Aan u de keus.
Het is inderdaad een mooie compilatie. Je hoort Chet op trompet, ook daarop heeft hij een ijskoude sound, maar je hoort hem ook zingen. Op twee nummers zelfs helemaal alleen. A capella. Ik vind dit een geweldige CD en ik blijf hem voorlopig dagelijks draaien. Het fraaiste nummer staat helemaal achteraan: de vocale versie van “My Funny Valentine”. Die herinner ik me nog goed van de LP “Chet Baker Sings”, die een schoolvriendje van me destijds had. Die heb ik in mijn middelbare schoolperiode ook tientallen malen gehoord, en nu kan ik mijn favoriete nummer uit die LP weer dagelijks horen.

Ik heb een aantal jaar geleden op de TV een interview met Chet Baker gezien, toen hij al zwaar door de drugs getekend was. In zijn vroege jaren was hij een James Dean-achtige verschijning en was hij razend populair bij de dames. Op de achterkant van het boekje bij mijn CD staat een foto uit zijn late periode. Die maakt het beeld van deze grote jazzmusicus compleet. Op de voorkant staat er een uit zijn hoogtijdagen.

Deze CD is voor iedere liefhebber een aanrader. En wie nog niet van de muziek van Chet Baker houdt, krijgt nu de kans om ervan te gaan houden! Een tijdloos document.
hasekamp on 09.07.05 @ 06:39 PM CET [link]

Tasje voor de Medion jukebox

De Medion jukebox (waar ik al eerder lovend over geschreven heb) is een mooi apparaatje, maar uiteraard vrij kwetsbaar. Ik ben daarom op zoek gegaan naar een geschikt tasje ervoor. En ik kan u verzekeren dat dat niet meevalt.

De trotse eigenaars van een echte Apple® iPod® hebben het niet zo moeilijk. Ze lopen maar een winkel binnen waar hun kostbare apparaatje verkocht wordt, en ze vinden tevens een groot aantal (overigens eveneens peperdure) accessoires, waaronder een groot aantal tasjes of kunststof hulsjes, waar het apparaatje precies, maar dan ook precies, in past.

Wij, de nog trotsere eigenaars van de “poor man's iPod”, hebben het moeilijker. Al die mooie tasjes voor de dure neef van ons verfijnde stukje techniek zijn net iets te klein voor onze favoriete gadget, en als ze al passen, kunnen we niet goed bij de knopjes op ons bedieningswiel, omdat ons bedieningswiel nu eenmaal iets groter is dan dat van de iPod®

Ik ben voor u (en natuurlijk ook voor mijzelf) een aantal winkels afgelopen om te kijken waarin we onze Medion jukebox veilig kunnen opbergen, wanneer we “on the move” zijn. Zoals gezegd kun je je jukebox wel in een paar min of meer flexibele “third party” tasjes die eigenlijk voor de iPod® bedoeld zijn wringen, maar dan kun je hem niet goed meer bedienen.

Ik ben het daarom in een nadere richting gaan zoeken, en wel bij de tassenhandel. Er zijn ongetwijfeld nog meer passende oplossingen, maar de firma Kipling® maakt een leuk cameratasje, waar we onze jukebox prima in kwijt kunnen. En, zoals u op de forto ziet, uw mobiele telefoon past er nog naast ook! Ik raad u wel aan om het stoffen beschermhoesje dat we gratis bij onze aankoop gekregen hebben, er om te laten zitten.

Maar ook dat is nog niet alles. Onze collega's, die zo'n kostbaar apparaat van Apple® hebben aangeschaft, en daarbij zo'n fraai ogend, precies passend, tasje of hulsje hebben gekocht, zitten zich vervolgens verward af te vragen wat ze nu moeten doen met hun oortelefoon of koptelefoon, wanneer ze het apparaat even niet gebruiken.

Wij, die niet meer willen betalen dan een Medion jukebox kost, en die daarnaast besloten hebben tot de aankoop van een leuk Kipling® tasje, krijgen daar als bonus nog een voorvakje bij, waar ons oortelefoontje prima in past.

Ik denk voorlopig dat ik een prima oplossing voor het buitenshuis beluisteren van muziek op mijn jukebox gevonden heb.
U kunt het tasje naar keuze aan het bijgeleverde polsbandje, aan de bijgeleverde schouderband of aan uw broekriem dragen.
En natuurlijk hangt er aan dat tasje een leuk aapje, zoals aan elke Kipling® tas.
hasekamp on 09.05.05 @ 06:29 PM CET [link]

De nieuwsgierige koolmezen

De koolmees is op dit moment de meest voorkomende vogel in onze tuinen, blijkens het laatste SOVON tuinvogelonderzoek. Ook in onze tuin is hij waarschijnlijk wel de meest voorkomende gast. Ik zeg “waarschijnlijk” omdat de vergelijking met – met name - de huismussen niet zo eenvoudig is.

De koolmezen zijn eigenlijk de hele dag wel in de tuin aanwezig. Daardoor is hun precieze aantal niet zo goed vast te stellen, omdat we ze nu eenmaal niet stuk voor stuk herkennen. De huismussen daarentegen komen een paar keer per dag langs in een grote kolonie en verdwijnen weer na uitgebreid gefoerageerd te hebben. Dan kun je hun aantal aardig schatten.

De koolmezen doen het bij ons in de tuin uitstekend. Zoals ik in het eerste stukje van dit blog al heb gemeld, hebben ze bij ons in de nestkast gebroed, en zijn de jongen ook uitgevlogen. Of ze allemaal nog in leven zijn (en dus ontsnapt zijn aan de katten in de buurt) is niet goed na te gaan.
De koolmezen doen het waarschijnlijk zo goed, omdat ze ongelofelijk nieuwsgierig zijn. Zodra er een nieuw voederapparaat, of een nieuw soort voer in de tuin is, zijn de koolmezen er altijd als eerste bij.
En toen we onze “mussenflat” (in feite drie mussen-nestkasten boven elkaar) op een andere plaats gehangen hadden, was een koolmees de eerste (en tot dusverre de enige!) die de flats kwam inspecteren. Hij ging in alle drie de kasten een voor een naar binnen, en kwam pas geruime tijd later (na een grondige inspectie dus) weer naar buiten.

De koolmezen zijn niet alleen nieuwsgierig, maar ook dapper. Wanneer we in de tuin gaan zitten, gaan ze onverstoorbaar door met foerageren. De mussen willen dan meestal eerst vanuit een boom blijven kijken of het echt wel veilig is, maar de koolmezen storen zich nauwelijks aan ons. Wonderlijk genoeg heb ik een koolmees bij ons in de tuin alleen nog maar zien verjagen (emn alleen voor korte tijd) door de veel kleinere pimpelmees! Daar is hij blijkbaar om de een of andere reden een beetje bang voor.

Andere vogels die langzamerhand aan ons wennen, zijn de merels. Ik strooi iedere ochtend een beetje gemalen insect (of wat het ook precies is) voor de vaste merelbezoekers op de grond, en een van de mannetjes is al wat ion de tuin aan het rondlopen tegen de tijd waarop ik dat gewoonlijk doe. Hij vliegt nog wel even naar een boom wanneer het zover is, maar dan valt hij onmiddellijk op zijn lievelingskost aan.

Maar de koolmezen die, zoals gezegd, de hele dag in en rond te tuin aanwezig zijn spannen toch wel de kroon wat dapper en nieuwsgierig gedrag betreft. Een mooi getinte (dus al wat oudere) koolmees heeft bovendien de gewoonte om regelmatig op een tak vlak bij het raam te gaan staan, en dan de hele tuin uitgebreid rond te kijken. Daarbij kijkt hij dan ook uitgebreid naar binnen.
Het verwondert mij nu toch niet zoveel meer dat de koolmees de meest voorkomende tuinvogel in ons land is.
hasekamp on 09.03.05 @ 07:56 PM CET [link]