Halsbandparkieten (2)
De halsbandparkieten in onze tuin zijn van enigszins lastige gasten tot vriendelijke, gewenste gasten geworden. Een buurvrouw vroeg al of die mooie vogels van ons zijn. Wij hebben toen geantwoord dat ze van de natuur zijn, maar dat ze ons soms bezoeken.
Ik heb eerder in dit blog geschreven dat de halsbandparkieten in onze tuin elkaar soms te lijf gingen en daarmee de rust in de tuin verstoorden. We hebben als maatregel daartegen, wanneer we ruzies zagen, de pindakorf waar ze op af komen weggehaald, en hem vervolgens na een paar dagen weer terug gehangen. De parkieten kwamen de dagen dat er niets voor ze was wel steeds kijken, maar vlogen dan vrij snel (teleurgesteld) weer weg. We hebben dit enkele malen herhaald, en het ziet er nu naar uit dat we de parkieten afdoende hebben “opgevoed”. Ze zijn nu rustige gasten in de tuin, wachten netjes op hun beurt bij de pinda's en vallen noch elkaar, noch andere (kleinere) vogels lastig. Soms zitten er wel tien halsbandparkieten in de tuin. Op de foto ziet u er drie in een boom. Dat betekent dat er ook nog minstens een of twee bij de pinda's zitten.
Wanneer je halsbandparkieten wat beter observeert, blijken het mooie, maar ook rustige en niet erg schuwe vogels te zijn. Ze wachten op hun beurt, kijken af en toe nieuwsgierig door het raam naar binnen en vliegen pas op als je erg dicht bij ze komt.
Ook hebben we nu duidelijk kunnen constateren dat halsbandparkieten met elkaar communiceren (en uiteraard geldt dat voor alle vogels). Hoe is het anders te verklaren dat er eerst incidenteel een enkele halsbandparkiet in de tuin kwam, vervolgens twee of drie en nu een wisselend aantal tussen twee en tien dagelijks? Ze kunnen elkaar kennelijk vertellen waar een lekker hapje te vinden is en doen dat ook.
Van mussen wisten we dat sowieso al, want dat zijn typische groepsdieren. Hetzelfde geldt voor spreeuwen. Vandaag heb je er één, de volgende dag heb je er tien. Wanneer je het voedsel dan niet moeilijk bereikbaar voor grotere vogels maakt maakt heb je er weer een dag later dertig.
De halsbandparkieten die onze tuin bezoeken wonen ongeveer een kilometer van ons huis in een stukje bos. Daar hebben we ze, voordat ze ons bezochten, al regelmatig gezien.
Ze bezoeken onze tuin eerst 's morgens vroeg, tussen een uur of zes en zeven. Je hoort dan hun contactroep wanneer je wakker aan het worden bent. Wanneer ze voldoende gegeten hebben komen ze in ieder geval tegen de avond nog eens terug, en soms ook nog tussendoor.
De vraag blijft nu of ze zich snel zullen vermenigvuldigen en dan als een “plaag” zullen worden gekwalificeerd, waarna de altijd eenzijdige mens op egoistische wijze in de natuur zal gaan ingrijpen, of dat ze de kans krijgen om zich tot een groep van natuurlijke grootte uit te breiden en zich aldus te handhaven.
hasekamp on 06.30.05 @ 11:49 AM CET [link]
