Blog van René Hasekamp

De Europese grondwet

Het moet er vandaag dan toch maar van komen. Een columnist die zichzelf respecteert moet wel een mening geven over de Europese grondwet. Ik zal tegen stemmen. Daar zijn zeer veel redenen voor aan te geven.
Het eerste dat me van het hart moet is dat onze regering een zeer oppervlakkige en regenteske campagne gevoerd heeft. Eerst kwamen er dreigingen met oorlog, zelfs met de terugkeer van de concentratiekampen. We zouden bovendien buiten de EU komen te staan, wat ook niet waar is, want als de grondwet er niet komt (wanneer er een of meer landen tegen stemmen) blijft de huidige regeling van kracht.
Vervolgens werd werd van de kant van de regering gezegd dat de issues die in Nederland belangrijk geacht worden er niets mee te maken hebben. Daar wil ik hieronder vooral op ingaan. De verdere argumenten voor en tegen kunt u overal in de pers lezen.
Naar mijn mening heeft alles wat tot dusverre in de EU is vastgelegd met de beoogde grondwet te maken. De grondwet bundelt en integreert alle voorgaande verdragen. Dat betekent dus dat alles wat in die vorige verdragen vastgelegd is (voor zover het overgenomen wordt in de grondwet) en waarover het volk niet geraadpleegd is nu voor het eerst in een referendum aan ons voorgelegd wordt: de Euro, de toetreding van steeds meer landen en noemt u maar op. Wanneer de regering zegt dat dat er allemaal niets mee te maken heeft kan ik dat niet volgen.
Wat de Euro betreft zal ik kort zijn. We wisten vooraf niet dat de Euro zo grote prijsverhogingen zou brengen. Onze regering zou er echter verstandig aan doen om eens en voor al toe te geven dat die prijsverhogingen als gevolg van de Euro er inderdaad – tot haar spijt - gekomen zijn, in plaats van ze hardnekkig te blijven ontkennen en door hoge functionarissen te laten ontkennen.
Mijns inziens is het verder niet verstandig geweest om van de ene dag op de andere tien nieuwe landen tot de EU te laten toetreden. En er zitten nog een stuk of vijf andere landen in de wachtkamer. Dat tempo is niet begrijpelijk voor veel burgers.
En dan Turkije. Wanneer Turkije lid van de EU wordt is het onmiddellijk het grootste EU land en het heeft (onder de grondwet, niet onder de huidige regelgeving!) dan het meest te zeggen. Of je nu voor of tegen die toetreding bent, hoe kan de regering nu beweren dat die toetreding niets met de Europese grondwet te maken heeft?
De EU is over de hoofden van de Europese burgers heen opgericht, en heeft steeds meer macht naar zich toe getrokken en heeft zich met allerlei dingen bemoeid die wij als burgers niet begrijpen.
Ik noem twee willekeurige maatregelen die de EU ons heeft gebracht. Wanneer ik een schilder huur om mijn huis te schilderen, mag hij om mijn dakkapel te schilderen geen ladder gebruiken, maar moet hij een stellage opbouwen. Wat heeft dat met economische samenwerking te maken?
Mijn kleine, in mijn merk voortreffelijk gespecialiseerde, autodealer is het dealerschap ontnomen, omdat de EU vindt dat er meer keuze voor de consument moet zijn. Ik moet nu naar een autoboulevard waar zes merken verkocht worden.
Ik stop ermee. Ik wacht met belangstelling op de stem van de bevolking over de Europese grondwet. Maar ik geef de regering weinig hoop dat er een “ja” uit zal komen.
En een te verwachten “nee” heeft mijns inziens veel met onvrede over Europa en weinig met andere zaken te maken.
hasekamp on 05.31.05 @ 06:33 PM CET [link]

De Stichting AAP

Zaterdag viel de jaarlijkse documentatie en acceptgiro van de Stichting AAP weer bij mij in de bus en ik heb gisteren onmiddellijk een bedrag overgemaakt. Deze stichting, die ik van harte in uw aandacht aanbeveel, houdt zich – in tegenstelling tot de “grote” liefdadige instellingen - altijd keurig aan mijn verzoek om mij niet vaker dan eenmaal per jaar post te sturen. En helaas is het werk van de stichting nog steeds hard nodig in onze dwaze wereld.
De Stichting AAP (http://www.aap.nl) vangt apen en andere dieren op, die door hun eigenaars bij nader inzien toch niet gewenst zijn. Zo mogelijk worden de dieren op een terrein van de stichting in Spanje weer in de natuur teruggeplaatst. De stichting beschikt echter ook over faciliteiten bij Almere waar apen en andere zoogdieren, die redelijkerwijs niet zouden kunnen overleven in de natuur, toch nog een acceptabele oude dag kunnen hebben. Het is natuurlijk onbegrijpelijk dat dit werk nodig is en dat er nog steeds illegale handel in apen is.
De stichting vangt ook apen op die eerder gebruikt zijn als proefdier, als ze tenminste die proeven overleefd te hebben. In Rijswijk staat een centrum waar geestelijk verknipte chimpansees en andere apen gevangen zitten, die als enig verweer tegen de proeven die met hun uitgehaald werden kunnen spuwen naar hun verzorgers. Er zijn nu afspraken gemaakt over de opvang van een aantal van deze dieren door de Stichting AAP.
Maar nu terug naar de personen die zich als vermaak een aapje aanschaffen, zonder zich te realiseren dat dit aapje een aap wordt. En apen zijn wilde dieren en kunnen dus niet in een huis gehouden worden. Wanneer deze vraag naar aapjes zou stoppen, zou het aanbod ook stoppen. Zo simpel is het.
Mens- en dier-onterend is de manier waarop jonge aapjes gevangen worden om als huisdier verkocht te kunnen worden. Een apenmoeder geeft haar kind namelijk niet vrijwillig af. Een apenvader evenmin. Dat zou u toch ook niet doen?
De enige manier om een jong aapje te vangen is daarom het eerst doodschieten van beide ouders. Die ouders vechten nog wel voor hun jong, maar wat voor verweer hebben die dieren nu tegen een man met een geweer? En helaas blijken er personen te zijn die bereid zijn tot een dubbele moord op een apen-echtpaar om een paar tientjes te verdienen, want veel neer krijgt zo'n trotse “jager” niet voor zijn buit.
Realiseert u zich dus dat wanneer u in het leuke gezichtje van een aapje uit het illegale circuit kijkt, u tevens kijkt naar de dode geesten van zijn/haar ouders.
Bovendien overlijden nog veel jonge aapjes aan stress nadat ze gevangen zijn en daarbij wees geworden zijn.
Terugkomend op het begin van deze column: het werk van de Stichting AAP verdient onze warme steun. Wanner u geen financiële bijdrage wilt geven kunt u ook uw lege inktpatronen inzamelen en naar ze opsturen. Of u kunt uw airmiles aan de stichting doneren. Kijk op de website voor andere mogelijkheden. Warm aanbevolen!
hasekamp on 05.30.05 @ 11:24 AM CET [link]

Halsbandparkieten

Je ziet in Nederland steeds meer halsbandparkieten. Meestal wonen ze in groepjes bij elkaar en hoor je hun contactroep om je heen, wanneer ze in de buurt hun verblijfplaats hebben.
Volgens mijn vogelboekjes zijn ze hier oorspronkelijk in gevangenschap gehouden, maar zijn sommigen ooit ontsnapt, en blijken ze zich in ons koude klimaat prima te kunnen handhaven. Ze trekken 's winters in ieder geval niet uit Nederland weg en overleven de winter hier prima.
Het zijn vrij grote, overwegend groen gekleurde vogels die wel iets hebben van papegaaien. De mannetjes hebben een duidelijke zwarte halsband (vandaar de naam) en de vrouwtjes hebben die niet, maar hebben wel een markering op de plaats waar de mannetjes hun halsband hebben. Op de foto hieronder staat dus een vrouwtje.

Een paar maanden geleden vond ik het nog een bijzonderheid om een halsbandparkiet te zien. Maar sinds een paar weken zijn het regelmatige bezoekers van onze tuin geworden. We hebben ze nu enkele malen per dag op en bij de pindakorf (zie foto) op bezoek. Ze kondigen hun komst aan met hun zo karakteristieke geroep. Echt mooi kan ik die roep niet noemen! Het is een soort krijsen. We worden er soms wakker van, want de dames en heren parkieten ontbijten vroeg.
Wanneer er twee of meer parkieten tegelijk komen (ze hebben elkaar kennelijk verteld dat er in onzer tuin wat lekkers te halen is) gaan ze onmiddellijk op de pinda's af. Er kunnen er maximaal twee tegelijk uit de korf eten, maar de anderen wachten dan geduldig op hun beurt. Ze zijn niet bepaald schuw, dus goed fotografeerbaar.
Toch leek er ongeveer een week geleden een probleem te ontstaan. Het wachten op de beurt ging kennelijk te veel van het geduld van de parkieten vragen. Of misschien werd degene die het eerst op de korf zat te hebberig en begon zij te pikken in de richting van een tweede parkiet, wanneer die erbij wilde komen zitten. Dit trad met name op wanneer er twee vrouwtjes tegelijk pinda's wilden eten. Na een paar dagen vonden we het te gek worden. Er begonnen gevechten te ontstaan tussen de verschillende parkieten.
Omdat we de vogels in de tuin niet voeren om gevechten en herrie te krijgen hebben we de pindakorf een paar dagen niet opgehangen. En zie, de halsbandparkieten kwamen wel iedere dag en paar keer kijken, maar keerden teleurgesteld weer naar hun verblijfplaats terug toen ze zagen dat er niets lekkers was.
Nu, ongeveer een week later, hebben we de pinda's weer buiten gehangen, en tot ons genoegen gaat het nu weer goed. Er wordt niet meer gevochten om een plaatsje op de korf, maar ieder wacht keurig op zijn of haar beurt.
Het lijkt er dus werkelijk op dat het mogelijk is om halsbandparkieten op te voeden!
hasekamp on 05.29.05 @ 01:01 PM CET [link]

Ontmoeting met een wardriver

Even een onderwerp dat helemaal niets met de natuur te maken heeft. Vaak zal deze column over de natuur gaan, maar vandaag is er een ander urgent onderwerp. Het kan ons allemaal overkomen en het is dichterbij dan we denken!
Gisteravond, toen mijn vrouw en ik weer bijna weer thuis waren na onze avondwandeling, stond er een jongen met een laptop in een zijstraatje, dicht bij onze straat. Ik vroeg hem of hij aan het wardriven was, en ja hoor, het was een echte wardriver!
Hij zag dat ik nieuwsgierig werd en hij liet me meekijken op het scherm van zijn laptop. En daar stonden alle WiFi netwerkjes uit de buurt, inclusief het mijne! “Kijk, dat is mijn netwerk”, zei ik een beetje dommig, wijzend op mijn WiFi access point. “Je netwerk is niet beveiligd”, zei mijn nieuwe vriend. “Ja, maar ik stuur de naam (de SSID) niet mee de lucht in, dus zo makkelijk is het toch niet om erop in te loggen?”, sprak ik hoopvol. “Dat is niet zo'n probleem hoor”, sprak de jongeman.
Ik probeerde het nog eens: ”Maar alleen mijn Wireless kaartje (met mijn unieke MAC adres) mag inloggen”, zei ik. “Dat zal wel, maar ik heb een Linux-tooltje waarmee ik, wanneer je ingelogd bent, je MAC adres kan zien, en dat kan ik dan op mijn kaartje programmeren. En dan kan ik gewoon inloggen, en lijkt het net of je zelf ingelogd bent!”
Ik werd moedeloos. “Maar ik heb de opties van mijn access point ook zo ingesteld dat er maar een kaartje tegelijk mag inloggen”. Gelukkig had hij daar niet onmiddellijk van terug. “Wordt de rest er dan uitgegooid”, vroeg hij nieuwsgierig. “Dat hoop ik wel, maar misschien heb je daar ook een tooltje voor?” Hij luisterde even niet en keek naar het scherm van zijn laptop, waar mijn netwerkje nog steeds op stond te prijken. “Het is geel, dus niet zo sterk”, zei hij, waarschijnlijk tegen zichzelf.
“Maar je hebt geen WEP beveiliging. Je bent helemaal onbeveiligd”.
“Maar WEP is tegenwoordig toch makkelijk te kraken?”, probeerde ik voorzichtig. “Ja, dat is waar, maar je hebt het niet. Maar ja, het kost me inderdaad maar drie minuten om WEP te kraken. Dus eigenlijk zou je daar niet zo veel aan hebben”.

“Maar ik maak geen misbruik van de gegevens die ik opvang, hoor. Dit is gewoon mijn hobby”, zei de jongeman to mijn geruststelling.
“Weet je trouwens dat er allerlei vertrouwelijke informatie hier door de lucht vliegt? Als ik een tijdje blijf staan, kan ik dat opvangen en het thuis analyseren. Leuk he?” Ik moest lachen als een boer die kiespijn heeft. Gelukkig maar dat het alleen zijn hobby was! Ik was moedeloos geworden van deze jongeman uit de generatie na mij.

Ik wenste hem nog veel plezier en ging naar huis. Maar toch heb ik mijn computer niet onmiddellijk aangezet om dit stukje te gaan schrijven. Dat durfde ik niet meer! Ik heb gewacht tot ik hem niet meer in de omgeving kon zien. Toen pas durfde ik weer in te loggen op het Internet, via mijn zo klungelig beveiligde netwerkje. En toch heb ik er alles gedaan om het te beveiligen, met uitzondering van WEP. Maar maakt het dan zoveel uit of een hacker er drie minuten langer over doet om mijn netwerkje (en misschien wel mijn computer) binnen te dringen? Wat zijn nu drie minuten!

En hoe moet het nu als hier volgende week een jongen staat met minder hobby-achtige bedoelingen? Ik moet er niet aan denken!
hasekamp on 05.28.05 @ 10:04 AM CET [link]

Het bewaren van uw waarnemingen in de natuur

Uit mijn stukje je van gisteren hebt u al begrepen dat ik een “vogelaar” ben, dat wil zeggen iemand die lange wandelingen maakt in de hoop een bijzondere vogel waar te nemen. En soms lukt dat best aardig.
Maar waar ik vandaag op wil wijzen is een erg handig programmaatje om dergelijke waarnemingen op je computer op te slaan. Het heet - hoe kan het ook anders – “vogelaar”. Helaas heeft de maker ervan in de nieuwsgroep voor vogelaars aangekondigd het programma niet meer verder te zullen ontwikkelen. Maar het staat gelukkig nog enige tijd op de website van de auteur voor u klaar om te downloaden. Ik beveel dit programma van harte aan. U kunt natuurlijk voor uw waarnemingen ook gebruik maken van de site Waarneming.nl, maar dan moet u steeds verbinding met het Internet maken en “kleine” waarnemingen, zoals het uitvliegen van uw koolmezen, publiceer je daar niet zo snel. Wees er dus snel bij om het programma te downloaden. Lukt het niet meer, mail mij dan even of plaats een reactie op dit stukje. Ik heb het setup-bestand ook nog in mijn archief.
En natuurlijk is er als alternatief voor uw waarnemingen ook nog steeds het onvolprezen notitieboekje. Maar veel mensen vinden dat uit de tijd.
Over Waarneming.nl gesproken. Na een update van die site – enige tijd geleden - bleek ik plotseling de meest onwaarschijnlijke waarnemingen op mijn naam te hebben staan. Na enige correspondentie met de webmasters bleek er nog een Hasekamp geregistreerd te zijn, die al die bijzondere waarnemingen gedaan heeft of in ieder geval zegt te hebben gedaan. Bij de update waren de waarnemingen van mij en mijn naamgenoot samengevoegd en op mijn naam gekomen. Eerst was ik een beetje trots, maar er stonden zoveel (zeer) zeldzame vogels tussen dat ik aan mijn integriteit moest gaan twijfelen als ik geen actie zou ondernemen.
Helaas kan er op de site van Waarneming.nl niet op waarnemer gezocht worden, dus ik kan het u niet laten zien, maar ik acht het voorlopig onwaarschijnlijk dat iemand zoveel “exoten” in Nederland gezien heeft, in zo korte tijd.
Of mijn naamgenoot heeft een zesde zintuig voor zeldzame vogels. Ik houd ik het er maar op dat hij (nog verre familie ook!) in geval van twijfel de meest zeldzame vogel gekozen heeft! Dat kan soms erg verleidelijk zijn.
Maar als hij al die zeldzame vogels inderdaad allemaal gezien heeft wil ik wel eens met hem op stap om ook eens te zien wat ik anders nooit te zien zal krijgen! Dus Wouter, wanneer je dit leest, reageer dan op dit stukje en we maken een afspraak. “Sans rancune”!
hasekamp on 05.27.05 @ 12:43 PM CET [link]

De jonge koolmezen zijn uitgevlogen

De jonge merels, waarvan de ouders een nest hadden gebouwd dat diep verscholen ligt in een klimroos in mijn tuin, zijn een paar dagen geleden al uitgevlogen. De donzige vogels staan een beetje glazig te kijken naar al het lekkers dat er voor vogels in onze tuin te vinden is. Maar vader of moeder merel stoppen de donzige kinderen regelmatig wat toe. Dus ze zullen wel groeien als kool.

Vandaag zijn de jonge koolmezen vanuit de nestkast aan de muur ook uitgevlogen. Een prachtig gezicht! Eerst kwam er voorzichtig een donzig hoofdje uit en ging het weer even terug, vervolgens kwam het weer naar buiten om nog eens de wijde wereld in te kijken en ... “vooruit, laat ik de sprong, de grote wereld in maar wagen!” Ik heb er vandaag twee zien uitvliegen, maar waarschijnlijk waren er vier in de nestkast gehuisvest (samen met hun ouders uiteraard). Die ouders hebben het al een week of drie razend druk! Een keer of honderd per dag vlogen ze af en aan met rupsen, om hun jongen te voeren.

Die kleine koolmeesjes kunnen onmiddellijk vrij verdienstelijk vliegen. Hopelijk kunnen we de katten van de buren tijdig uit de tuin verjagen, met al die kleine vogels!
Bovendien hebben we ook nog een eksternest in de tuin, dus het is ook te hopen dat de eksters de jonge koolmezen niet aan hun jongen serveren!

En zo is de natuur zich weer aan het verjongen.
Er zijn trouwens bij mij in de buurt nog veel meer jonge vogels te zien. In de sloot achter het huis zwemmen de jonge eendjes al enige tijd met hun vader en moeder. Het zijn er veel dit jaar.
En verder hebben futen, precies achter mijn tuin in de sloot, een nest gebouwd. Daar is dus waarschijnlijk binnenkort ook gezinsuitbreiding te verwachten.
De meerkoeten (u weet wel, die zwarte beesten met een witte plek boven hun snavel, die toeteren als een ijscokar) zwemmen al enige tijd met hun nieuwe kroost rond. De jonge meerkoeten hebben nog geen witte plek boven hun snavel, zoals hun ouders. Bij de jongelui is die plek nog roodachtig.

hasekamp on 05.26.05 @ 07:24 PM CET [link]