[Vorige: "De Thaise taal (7)"] [Volgende: "Verdi (2)"]

02/03/2006: "D66 heeft 40 jaar bestaan"

De politieke partij D66 heeft het veertig jaar uitgehouden. Sinds gisteren is de partij niet meer serieus te nemen. Sinds het vertrek van oprichter – en groot politicus - Hans van Mierlo is de partij keer op keer verder afgezakt in het politieke moeras. Gisteren heeft fractievoorzitter Dittrich, daarbij flink geholpen door fractiegenoot Bakker, de partij wat mij betreft ten grave gedragen.

Dit proces is eigenlijk al enige tijd aan de gang: Eerst zegt D66 (het doet er eigenlijk niet toe wie precies wat gezegd heeft, want alle 'kopstukken' hebben de ene blunder na de andere gemaakt) dat de partij tegen de missie naar Afghanistan is, ook voordat daar inhoudelijk over gepraat is. Vervolgens dreigt de partij om uit het kabinet te stappen als de missie doorgaat. Dan komt het inhoudelijke debat, waarbij de partij stijf haar oren voor de mening van anderen dicht houdt en blijft zeggen dat zij 'tegen' is, zonder dit overigens begrijpelijk te onderbouwen.

Daarna, nadat zich en zeer duidelijke meerderheid heeft afgetekend voor de missie, zegt de partij dat ze, wanneer de missie nu toch doorgaat, alsnog de Nederlandse militairen die erheen gaan steunt (maar tegen de missie blijft), omdat de ze militairen een brede steun verdienen. (Dit laatste is uiteraard juist, maar klinkt wat wrang uit de mond van D66).
In één adem zegt de partij vervolgens dat ze toch maar in het kabinet blijft, omdat het eigenlijk geen zin heeft om eruit te stappen, want de missie gaat immers toch door. Dat dreigen met een crisis was eigenlijk alleen maar bedoeld om de PVDA onder druk te zetten om tegen de missie te stemmen. Dat is niet gelukt en D66 had dat dus verkeerd ingeschat. Jammer, maar iedereen maakt wel eens een foutje! Dreigen met een crisis als politiek speeltje dus. Dat is (was) D66.

Exit D66 uit de serieuze politiek. Hoewel ik nooit op de partij gestemd heb, heb ik soms voor hun standpunten wel respect gehad. Nu is dat niet goed meer mogelijk. De leden van de partij zullen de fractievoorzitter ongetwijfeld binnenkort naar huis sturen, maar wie is erf dan nog om de fractie te leiden? Niemand toch? Exit D66 van het politieke toneel dus.
De ministers in het kabinet mogen misschien nog een tijdje voor spek-en-bonen (of voor rats-kuch-en-bonen) meedoen, als ze hun mond maar houden, maar worden uiteraard door de rest van het kabinet niet meer serieus genomen. Dat liet onze minister-president gisteravond al duidelijk doorschemeren.


Tot zover het geklungel van D66. Maar Nederland heeft bij het voorbereiden van de goedkeuring voor de missie naar Afghanistan ook niet bepaald een fraaie beurt op het Internationale politieke toneel gemaakt. Nog een paar woorden daarover.

Aan de vooravond van het kamerdebat had een Nederlandse journalist in Netwerk een vraaggesprek met de president van Afghanistan. De president wist niet wat hem overkwam. De journalist stelde vragen als 'Gaan er Nederlandse militairen sterven in Afghanistan?' 'Moeten onze militairen bodybags meenemen' en meer van dat soort vragen. De president hield zich eerst nog beleefd is maar na enige tijd merkte hij op dat we het hebben over het Nederlandse leger.

Dat zijn (mijn woorden) mensen die gekozen hebben voor een loopbaan als militair, zich daarbij – hopelijk - realiserend dat een leger er in de eerste plaats is om oorlog te voeren, en daarnaast soms om de vrede te bewaren. In een oorlog vallen doden. Dat is te betreuren, maar zo is het nu eenmaal. Wie dat risico om te sterven niet wil nemen moet voor een andere loopbaan kiezen. Het leger is geen bridgeclub en geen padvinderij.

Hopelijk vergeet de internationale gemeenschap, en in het bijzonder de zeer te bewonderen Afghaanse president, dit – en soortgelijke – interviews snel. Het is volkomen begrijpelijk dat militairen en hun familie liever geen bodybags zien, maar nogmaals, wie de kans om lang te leven wil vergoten moet niet in het leger gaan.