[Vorige: "Commerciële televisie schiet haar doel voorbij"] [Volgende: "Eigenaardigheden in onze taal"]
01/07/2006: "Moulin Rouge"
De meeste lezers van dit blog zullen bij deze naam onmiddellijk denken aan de film waarin Nicole Kidman schittert, en waarin een mooi, maar geheel gefingeerd verhaal over de beroemde Parijse nachtclub met dezelfde naam verteld wordt.
Maar er bestaat ook een film met dezelfde naam uit 1952, die gaat over het leven ven de Franse schilder Henri de Toulouse-Lautrec. Hoewel deze film ongetwijfeld ook veel fictie bevat, wordt daarin getracht het leven van de schilder weer te geven.
Wat overigens onmiddellijk opvalt, is dat in beide films een aantal op elkaar gelijkende karakters optreden. Daaruit mag afgeleid worden dat beide filmmakers zich hebben laten inspireren door de schilderijen van Toulouse-Lautrec, want daarop zijn al die karakters terug te vinden.
Ik heb de film uit 1952 gisteren nog een op DVD bekeken en was weer zeer onder de indruk. We zijn als moderne kijkers soms meer 'high tech' gewend, en deze film doet daarom af en toe wat gedateerd aan, maar het is een prachtige biografie, met fantastisch spel van José Ferrer als Toulouse-Lautrec. Persoonlijk vind ik dat een dergelijke oude film weer eens bewijst dat we al die fraaie geanimeerde effecten helemaal niet nodig hebben om van een mooie film te kunnen genieten.
De film "Moulin Rouge" uit 1952 is een sober gefilmde biografie, zwaar geďnspireerd door het werk van Toulouse-Lautrec - dat ook veelvuldig te zien is – en daardoor zo indrukwekkend. De schilder Henri de Toulouse-Lautrec heeft in zijn jeugd een ongeluk (of misschien enkele ongelukken) gehad en brak daarbij zijn beide benen. Die groeiden daarna niet meer goed, waardoor hij een klein postuur gehouden heeft. En dat is in deze oude film ook fraai getruceerd. De acteur José Ferrer is zelf niet gehandicapt, wat overigens in dezelfde film te zien is. Hij speelt namelijk ook de rol van zijn vader, die een normaal postuur had.
In het leven van de schilder Toulouse-Lautrec speelt de nachtclub "Moulin Rouge" ook een grote rol. Hij heeft onder meer het nachtleven in dat etablissement veelvuldig op fantastische wijze geschilderd en ook zeer fraaie posters voor Moulin Rouge gemaakt. Deze zeer getalenteerde schilder heeft zich helemaal in zijn schilderkunst teruggetrokken, om zijn minderwaardigheidscomplex door zijn mismaakte lichaam te compenseren.
Of de – schaarse - verhoudingen met vrouwen, die in de film worden uitgebeeld, op realiteit berusten is voor mij zeer de vraag. Ik kan in ieder geval het portret van een vriendin, welk portret in de film een betrekkelijk grote rol speelt, niet terugvinden in zijn werk, zoals het op Internet staat en ook niet in een boek met zijn belangrijkste schilderijen.
Maar wat hier ook van zij, het is en blijft een mooie en indrukwekkende film, die destijds ook voor vele Oscars is genomineerd, maar helaas geen van de “grote” Oscars in de wacht gesleept heeft.
Een mooie collectie schilderijen van Henri de Toulouse-Lautrec is onder meer te zien op het Webmuseum.