[Vorige: "Een jaar na de tsunami"] [Volgende: "Commerciële televisie schiet haar doel voorbij"]
12/29/2005: "Inburgering test"
Gisteravond was op Nederland 1 de 'nationale inburgering test' te zien en te maken. Met veel zelfvertrouwen heb ik daaraan meegedaan. Ik woon tenslotte al iets meer dan zestig jaar in Nederland, ik heb er de lagere en middelbare school met succes doorlopen. Daarna heb ik in Nederland er twee academische studies met succes voltooid. Verder heb ik in al die jaren dat ik in Nederland gewoond heb redelijk om mij heen gekeken, dacht ik.
Maar tot mijn verbazing ben ik nog niet ingeburgerd. Voor de test had ik het rapportcijfer 4,7 omdat ik slechts 25 van de 36 vragen goed had. Mijn Thaise vrouw, die hier nu 11 jaar woont, had een bijna even goed resultaat: 24 vragen goed. Zij is dus bijna even goed (of volgens onze overheid bijna even slecht) ingeburgerd als ik. Wanneer voor haar een inburgeringscursus verplicht wordt moet ik dus waarschijnlijk mee. Leuk, samen op cursus!
Ik meen uit de inleiding op het programma begrepen te hebben dat deze vragen representatief zijn voor de test die men aan toekomstige Nederlanders wil gaan afnemen in het land van herkomst. In dat geval kunnen we erop rekenen dat er nauwelijks immigranten bij zullen komen. Of zullen er slimme repetitoren in Marokko en Turkije en in al die andere immigratielanden opstaan die onze toekomstige landgenoten trucjes zullen leren om de vragen uit de test juist te beantwoorden?
Aardig was het om te zien dat van de groepen die in de studio meededen de 'afhaalchinezen' de beste resultaten hadden. Die zijn dus wel goed ingeburgerd. Maar ja, de tijd van 'Pinda, pinda, lekka, lekka' ligt ook al ver achter ons. De bekende Nederlanders hadden – net als bij het dictee – zeer wisselende resultaten.
Wat waren eigenlijk de vragen die ik zo moeilijk vond? Om een paar willekeurige voorbeelden te geven: Er werden drie foto's getoond van voortuintjes, met een toenemende hoeveelheid 'rommel' erin. De vraag was welke tuin representatief is voor Nederland. Ik koos zonder aarzelen de tuin met de meeste rommel, want dat ius wat ik zie wanneer ik door ons landje fiets. Maar nee, ik heb nooit goed om me heen gekeken. De mooi opgeruimde voortuin is typisch Nederlands. Verder was er een nogal detaillistische instinker over de Vader des Vaderlands, die ik ook fout had.
Ik wist wel hoe lang een treinreis van Amsterdam naar Enschede ongeveer duurt, maar vroeg mij daarbij wel af hoe je dat als toekomstige Nederlander in het buitenland te weten kunt komen. Ook wist ik wel dat je als Nederlander een kaartje aan iemand kunt sturen bij vrijwel alle gelegenheden, als je aarzelt hoe je moet handelen. Maar dat je de olie van de oliebollen tegenwoordig niet meer als chemisch afval hoeft te beschouwen was weer nieuw voor mij.
Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik laat het hier maar bij. Deze test heeft mij weer eens geleerd dat er veel betaalde bezigheidstherapie in ons land is. Er was namelijk een mevrouw in de studio die betaald wordt voor het maken van dit soort tests voor buitenlanders en die mevrouw geloofde heilig in haar werk.
Van haar kun je dan ook niet verwachten dat ze haar baan publiekelijk op de tocht zet, maar van mij kunt u niet verwachten dat ik deze test, die ik niet met succes kon volbrengen, zinvol vind voor toekomstige Nederlanders en representatief vind voor Nederland. Hij is natuurlijk wel erg nuttig om het aantal toekomstige Nederlanders sterk te beperken. En misschien is hij daar voor bedoeld! De test wordt herhaald op 31 december.