[Vorige: "Internet buiten de deur (buitenland)"] [Volgende: "Criminaliteit en TV"]

10/20/2005: "Even bijpraten"

Ik ben de afgelopen vier weken op vakantie in Thailand geweest. Zoals u zou kunnen weten, maar alleen wanneer u een zeer trouwe lezer van dit blog bent, komt mijn vrouw uit Thailand. We komen daarom in ieder geval eens per jaar in dat land, en dan ik verkeer in de omstandigheid dat ik het Thaise leven van zeer dichtbij kan bekijken. Ik kom namelijk ook bij Thaise familie van mijn vrouw thuis.

Ik dacht dat ik dit blog toch nog enigszins op de gebruikelijke manier zou kunnen bijhouden tijdens mijn vakantie, maar dat lukte in de praktijk toch niet. Met de internet-toegang is het in Thailand goed gesteld, zoals ik in een van mijn recente bijdragen heb geschreven. Maar op vakantie is je ritme gewoon anders en lukt het blijkbaar niet om ongeveer drie stukjes per weer te schrijven. Vandaar dat er in de afgelopen weken te weinig stukjes verschenen zijn.

Wat de plaatsen betreft die ik bezocht heb, kan ik melden dat ik onder meer op het eiland Phuket geweest ben, en dat daar weinig meer te zien is van de gevolgen van de tsunami. Ze zijn daar weer klaar on toeristen te ontvangen, maar die blijven nog steeds grotendeels weg, en zonder die toeristen komen de mensen daar er niet bovenop. Het is dus te hopen dat de westerse toeristen weer naar Phuket (Patong) zullen gaan, want dat is toch de beste manier om de bevolking daar te helpen.

Er zijn inmiddels door de Thaise regering tsunami-waarschuwingstorens geïnstalleerd en hoewel natuurgeweld altijd onverwacht kan toeslaan, is het onwaarschijnlijk dat een eventuele volgende tsunami evenveel slachtoffers zal maken. Vorig jaar wist niemand wat het betekende wanneer de zee zich tientallen of zelfs honderden meters terugtrekt. Nu weet iedereen dat je je dan zo snel mogelijk op een hoge plaats in veiligheid moet brengen. En die torens, met allerlei technische apparatuur erin, geven al een alarm voordat er iets te zien is.

Is Phuket (met als belangrijkste toeristenplaats Patong) dus weer klaar om het oude toeristenleven weer op te vatten, het zeer zwaar getroffen Khao Lak, dat noordelijker ligt, zag er eind vorige maand (precies negen maanden na de tsunami) nog steeds uit alsof daar kort geleden een oorlog gewoed had. Stukken muur die overeind stonden, huizen waar alleen de vloer nog van bestond, het strand dat verzakt en vervuild was, en ga zo maar door. Daar hoeft men dit jaar nog niet aan toeristen te denken. Toen ik er een paar uur was vroeg ik me af of het niet beter zou zijn dat plaatsje maar helemaal niet te herbouwen. In ieder geval zijn de herinneringen daar zo bitter, dat je niet kunt verwachten dat de overgebleven inwoners daar de toeristen nog een prettige vakantiesfeer kunnen bieden. Een van de meest prominente nieuwe gebouwen is een weeshuis, door een internationale hulporganisatie gebouwd, waar de kinderen wonen die hun ouders op 26 december 2004 verloren hebben.

De Thaise regering is bezig om alle nabestaanden en overlevenden van de tsunami in Thailand (naar schatting 10.000 mensen) uit te nodigen voor een aantal herdenkingsbijeenkomsten rond 26 december 2005. De regering betaalt ook de kosten van de vliegreizen en voor iedereen die op de uitnodiging ingaat een drietal nachten in een hotel. Ik vind dat een moedige beslissing en zoek er geen promotiestunt voor het toerisme achter. Anderen doen dat wel en veroordelen deze herdenkingsbijeenkomsten.

Gelukkig heb ik ook heel wat plezieriger dingen gezien dan de naweeën van de tsunami. Zoals gezegd zal ik daar de komende weken af en toe over schrijven.