[Vorige: "Met de computer vertalen"] [Volgende: "Het roodborstje en de bonte vliegenvanger"]

09/17/2005: "Jamie Cullum"

In een (iets later geplaatste) opmerking onder mijn stukje naar aanleiding van het North Sea Jazz Festival heb ik een positieve opmerking geplaatst over Jamie Cullum. Ik had toen alleen nog een tweetal nummers vanaf het NSJF gehoord en gezien. Ik schreef toen dat ik hoopte nog meer van hem te zullen horen. Dat is nu gebeurd. Ik heb namelijk inmiddels een CD van dit wonderkind gekocht en die heb ik nu een paar keer goed beluisterd. Daarna vond ik dat Jamie Cullum zeker recht heeft op een eigen column in dit blog, en niet afgedaan kan worden met een korte voetnoot. Hierbij dus eerherstel voor Jamie Cullum!

Jamie Cullum, een jongeman van “twenty something”, en zo heet de CD die ik gekocht heb ook, is pianist en zanger. Als pianist is hij een fenomenaal jazzmusicus. Hij speelt piano met een gemak, met een swing en met een virtuositeit die aan de groten uit de jazz doen denken. Hij “citeert” in zijn pianospel, misschien onbewust, soms ook jazzmusici, maar hij heeft in de eerste plaats een eigen stijl, die naast jazz ook elementen uit de popmuziek bevat.

Hij zingt alle nummers op de CD, en doet dat hoorbaar met groot plezier. Zijn stem is – zangtechnisch – niet bijzonder, maar daar gaat het niet om in deze muziek. Hij heeft een bijna griezelig gevoel voor ritme en dictie, en maakt daarmee van elk nummer ook wat de zang betreft een kunststukje. Bij de nummers die je van anderen kent, hoor je niet een herinnering aan de vertolking van die anderen, maar een nieuw geluid.

Zijn repertoire omvat van alles: “classics”, zoals “What a difference a day made”, musical nummers als “Singin' in the rain” en “I could have danced all night” en jazzy vertolkingen van hedendaagse songs als “Everlasting love”. Daarnaast zingt en speelt hij zijn eigen composities, zoals het titelstuk “Twentysomething”. De CD duurt ruim een uur en hij verveelt geen seconde. Dat is op zich al een grote prestatie.

We hebben daarom, naar mijn bescheiden mening, met een groot talent te maken. Zijn er meer van die groten in de hedendaagse muziek, die bovendien pure jazz spelen? Ik ken ze niet, maar als ik vele jaren heb zitten slapen hoor ik dat graag van mijn lezers. Ik heb kort geleden gelezen dat er ook al een CD van een van zijn concerten verschenen is. Het zal niet lang duren voor ik daarvoor ook naar de winkel ren.

Met deze jongeman van twenty something kan de jazz weer vele jaren vooruit. En nu maar hopen dat Jamie Cullum trouw blijft aan de jazz, waar hij zo goed in is, en dat hij niet afdwaalt naar commerciële popmuziek.
Maar wanneer ik hem goed inschat is de kans daarop zeer klein, want hij heeft de jazz tot in het merg van zijn botten zitten.