[Vorige: "Het gaat slecht met de reisbureaus"] [Volgende: "Software voor genealogie"]

08/26/2005: "De maina"

Zoals ik al eens eerder geschreven heb, kom ik nog al eens in Thailand, en daar vind je uiteraard een totaal ander flora en fauna dan bij ons.
Een opvallende vogel daar – die hier totaal onbekend is – is de maina (in het Engels “common maina”). De komt zeer veelvuldig voor in Azië en de Pacific, zoveel zelfs dat hij door sommigen als een plaag ervaren wordt.

Zoals u op de foto ziet is hij ongeveer zo groot als een merel, en heeft een betrekkelijk onopvallend uiterlijk, met uitzondering van zijn ogen. Wij noemden het dier daarom vanaf onze eerste kennismaking ermee maar onmiddellijk “geeloog”.

Dit is in overeenstemming met de – in mij ogen hinderlijke – gewoonte hier om de vogels geen min of meer wetenschappelijke namen te geven, maar ze zo te noemen dat zelfs een extreem zwak begaafde het kan begrijpen. Wat denkt u van namen als roodborst, zwarte roodstaart, (gele, witte) kwikstaart, tjiftjaf, zwartkop en ga zo maar door? Ik vind die namen vreselijk. Dan zijn de merel, de kauw en de huismus er nog genadig afgekomen bij de wetenschappelijke naamgeving door de eerste Nederlands vogelaars.

Maar goed, dit stukje gaat ook over een vogel waarvan de naam niets over zijn uiterlijk of zang zegt: de maina. Je ziet hem overal en hij is niet bepaald schuw. Wat je zonder verdere kennis zelf kunt zien, is dat maina's in groepen leven, en zich 's avonds verzamelen ze in bomen, zoals kauwen dat hier ook doen.
We hebben meer dan eens meegemaakt dat er rond de schemering een oorverdovend lawaai uit en boom kwam, waar tientallen maina's zaten die kennelijk de dag met elkaar doornamen, of misschien wel ruzieden om het beste plaatsje in de boom. Na een half uurtje werd het stil en gingen de dieren kennelijk slapen.

De eerste site waar ik op stuitte toen ik op het Internet wat meer over ze te weten wilde komen, was een Australische site waar je kom leren hoe je maina's kunt verjagen of nog erger.
Vogelvriendelijkere sites leren me dat maina's dicht bij de mensen leven, in groepen (wat ik ook al had gezien) en dat het een soort alleseters zijn. Ze eten bijvoorbeeld insecten, fruit and groeten, en zoeken voedsel in het huisafval.
Ze bouwen hun nesten graag in gebouwen (muren, daken) en dat maakt dat ze niet bij iedereen geliefd zijn.
Hoewel de foto dat misschien niet zo erg duidelijk laat zien, zijn ze gekleurder dan ze er op het eerste gezicht uitzien. Als het licht er goed op valt, is hun kop grijsachtig en hun lichaam overwegend bruinachtig, met wat donkere strepen op de vleugels.

Wanneer u in Azië of Australië komt, let u dan eens op deze vogel, die u hier – drastisch menselijk ingrijpen even buiten beschouwing gelaten – waarschijnlijk nooit zult zien.