[Vorige: "Bangkok Hilton"] [Volgende: "Het gedrag van muskuseenden"]
07/14/2005: "De grote bonte specht"
Sinds een paar dagen komt de grote bonte specht weer in onze tuin. Deze on-Nederlands mooie vogel is niet eens zo zeldzaam. Vanmiddag hebben we er bijvoorbeeld ook twee gezien in Zeist. En, om dichter bij ons huis te blijven, we gaan regelmatig even naar de vogels kijken in Meijendel, en daar zien we iedere keer ook wel een grote bonte specht. Vooral in de winter en in het voorjaar verraadt hij zich door zijn geratel op de bomen. Een zeer snelle en hoge ratel duidt op de grote bonte specht.
Dit exemplaar is een mannetje. Dat kunt u zien aan de plaats van de rode vlek, op zijn achterhoofd. Vrouwtjes hebben geen rode vlek op hun hoofd.
De groene specht (u weet wel, Woody Woodpecker) is een stuk minder algemeen. Die hebben we niettemin ook een keer bij ons in de buurt gezien. Die ratelt niet, maar roept (overigens toch wel wat anders dan Woody Woodpecker doet). En die eet insecten, bij voorkeur mieren.
Nog minder algemeen is de zwarte specht. Die hebben we alleen een keer voorbij zien vliegen, ook in Zeist, maar we hebben hem nog nooit uitgebreid kunnen bekijken. Die ratelt weer wel op de bomen, maar het is een langzamere en diepere ratel. Makkelijk te herkennen dus.
Zeldzaam zijn de middelste bonte specht en de kleine bonte specht. Die hebben we nog niet gezien. Daar moet je bijvoorbeeld voor naar Limburg (als ik het nu uit mijn hoofd goed zeg).
Terugkerend naar de specht op de foto: Deze jongeman kwam vorig jaar voor het eerst bij ons op bezoek. Toen dachten we dat het een middelste bonte specht was, want hij had (toen) een rode vlek boven op zijn kop, niet achter op zijn kop. Maar zorgvuldige raadpleging van de boeken leerde ons dat juveniele (jonge) grote bonte spechten de rode vlek boven op hun kop hebben. Die vlek verhuist pas later naar achteren. Het was dus een jongeman, maar nu is hij een volwassen man.
Zoals u ziet is hij dol op pinda's. Het gebruik van de pindakorf moet hij delen met de mezen (die we iedere dag in grote hoeveelheden te gast hebben) en sinds enige tijd ook met de halsbandparkieten, waar ik al eerder over geschreven heb.
Misschien is hij wel een tijdje weg gebleven omdat hij afgeschrikt werd door die halsbandparkieten. Maar dat is nu blijkbaar over, want – zoals gezegd - voorlopig ziet het ernaar uit dat we hem iedere dag weer kunnen zien.
Meestal zien we hem op de pinda's afvliegen. Hij doet dat behoedzaam, in stappen. Eerst naar een boom in de buurt, dan naar de stang waar de pindakorf aan hangt, en tenslotte naar de pindakorf zelf.
Tot onze verbazing zagen we hem gisteren ook gewoon op de grond foerageren. Volgens ons is dat geen echt spechtengedrag, maar ja, in een tuin moet je je blijkbaar aanpassen aan de anderen, of je neemt sommige gewoonten van anderen over.
We zijn blij dat onze vriend de specht weer naar onze tuin is teruggekeerd. Het is een zeer fraaie vogel om te observeren. En misschien verdwijnt hij binnenkort weer enkele maanden met de noorderzon. We zien wel!