[Vorige: "Merels"] [Volgende: "Telefoonterreur"]

06/18/2005: "Muskuseend (vervolg)"

Ik moet u nog verder op de hoogte brengen van de lotgevallen van de muskuseend die een vaste bezoeker is van onze tuin.
Mijn vorige stukje eindigde ermee dat zijn poot (die hij bij een vluchtpoging uit onze tuin bezeerd had) weer genezen was. Helaas bleek dat een dag later toch niet het geval te zijn. Het dier strompelde de volgende dag vreselijk en kon nauwelijks vooruit komen. Bovendien was het beest erg bang wanneer we maar enigszins in zijn buurt kwamen. Hoewel hij vrijwel niet vooruit kon komen, trachtte hij zich niettemin half vliegend, half struikelend over zijn eigen poten, uit de voeten te maken wanneer we zelfs maar naar hem keken. We hebben daarom maar een boterham en wat water in de tuin voor hem klaar gezet.
Hij at de boterham gretig op en hij strompelde met moeite naar een struik, waar hij onder ging liggen. Hij zag er ziek en ongelukkig uit. Daarna zagen we hem een dag of twee niet en we vreesden het ergste.
Gelukkig eindigt deze bijdrage toch nog goed, want eergisteren dook hij weer op in de sloot achter ons huis. Hij was zijn veren aan het onderhouden. Dat was een goed teken, want zieke vogels komen daar doorgaans niet aan toe.
Zwemmen ging nu gelukkig goed, maar toen hij weer aan de wal kwam bleek hij nog steeds niet behoorlijk te kunnen lopen.
Hij kwam tegen het diner weer naar onze tuin, en we konden moeilijk iets anders doen dan hem weer een boterham geven.
Gisteren trad er plotseling een duidelijke verbetering op. Het leek wel of hij naar de dokter geweest was. Tegen het einde van de middag kwam hij onze tuin weer inwaggelen, maar nu liep hij werkelijk weer heel behoorlijk! En deze keer had hij zijn vriendin meegebracht (of misschien was het zijn zus). Een prachtig gezicht! Hij liep voorop, af en toe naar zijn metgezellin omkijkend, en hij stapte resoluut op ons af toen we naar buiten kwamen om de staat van zijn poten te bekijken. Kennelijk had hij zijn vriendin gezegd dat hij wel een goed adresje wist om te gaan snacken. Mijn vrouw (met haar Aziatische achtergrond) zei: “Gelukkig maar voor hem dat we hem zagen, anders had hij zijn gezicht verloren tegenover zijn vriendin”!
En zo gaat het nu toch echt weer goed met onze muskuseend. Deze aanvulling vond ik toch wel noodzakelijk. Op de foto hierboven ziet u onze genezen vriend. Zoals u zich nog zult herinneren stond op de foto bij mijn vorige stukje over muskuseenden zijn moeder, die we helaas al geruime tijd niet meer gezien hebben.
Het allerlaatste nieuws is dat onze vriend ook vandaag weer loopt als een kievit.