[Vorige: "Duurzame productie van teakhout"] [Volgende: "Breedband Internet"]
06/08/2005: "Muskuseenden"
Muskuseenden worden door veel mensen “lastig” gevonden. Een feit is dat ze, wanneer je ze een keer iets te eten hebt gegeven, blijven terugkomen. Het zijn eenden die een vrij luie indruk maken, maar dat komt voornamelijk omdat ze nogal moeizaam lopen. En je ziet ze ook maar zelden vliegen.
De muskuseend op de foto was vorig jaar een vaste bezoekster in onze tuin. Wanneer je haar een boterham gaf was ze tevreden, maar wanneer je daar op een bepaald moment geen zin in had werd ze baldadig en begon op voorwerpen te klimmen, naar binnen te kijken en de aandacht te trekken. Tegen de tijd dat dit ons ging irriteren – vorig jaar – verdween onze vaste bezoekster uit ons gezichtsveld en we dachten dat ze elders haar onderkomen had gezocht.
Maar een paar weken later verscheen ze weer, maar nu met een kuiken. Toen is de bovenstaande foto gemaakt. “O, wat heb je een mooi kind gekregen” zeiden wij tegen haar, en we konden het niet nalaten om het duo enig voedsel te verschaffen. Dit speelde vlak voordat we met vakantie gingen. Toen we van vakantie terugkwamen verscheen ze weer alleen. Haar kind was kennelijk door een of ander roofdier geconsumeerd. We hadden met haar te doen, maar zo is de natuur.
Totdat ze een paar weken later weer verscheen, maar nu met drie kuikens! Dat werd best lastig, want het onverzadigbare gezelschap verscheen meerdere keren per dag in onze tuin en was niet weg te krijgen. We hebben uiteindelijk een 30 cm hoog gaas om de tuin gezet en hebben daarna buiten dat gaas af en toe een paar boterhammen aan het gezelschap gegeven.
Nu leven we een jaar later en de drie kuikens hebben we zien opgroeien tot volgroeide muskuseenden.
Nog niet zo lang geleden zagen we er nog maar een. Voor zover onze kennis van de muskuseenden reikt was dat een zoon van onze vriendin van vorig jaar.
Deze zoon hebben we uit de tuin proberen te weren door hem te verjagen, wanneer hij alles wat er maar eetbaar was tot zich kwam nemen. Hij vloog bang weg als we met onze armen gebaarden, maar kwam enige tijd later toch weer aangevlogen.
Toen we hem eergisteren verjoegen, kwam hij met zijn poot wat ongelukkig tegen een tak. De dag erna (gisteren) zat hij zielig met een poot opgetrokken op een bruggetje, niet ver van onze tuin. Het zag er akelig uit en hij keek alsof hij zijn poot gebroken had. Toen hij een half uurtje later weer in de tuin stond, hebben we hem een boterham gegeven. Je kunt moeilijk lelijk blijven doen tegen een dier dat door je eigen toedoen verminkt is geraakt! Hij strompelde dankbaar naar de boterham en heeft de nacht bij ons in de tuin doorgebracht.
Vanochtend kwam hij weer kijken en tot onze opluchting strompelde hij al weer een beetje op twee poten. Zijn zere poot, die hij gisteren nog niet kon gebruiken, gebruikte hij weer. Die was dus niet gebroken. Vanmiddag gaat het nog weer beter. Hij waggelt weer op twee poten, zij het nog enigszins ongemakkelijk.
In ieder geval ziet het ernaar uit dat we een manier moeten zien te vinden om met deze muskuseend, die we kennen vanaf de dag dat hij uit het ei kwam, in vrede te leven. In ieder geval gaan we hem niet meer hardhandig verjagen! Hij zit nu rustig te slapen onder een struik in de tuin.