[Vorige: "Ontmoeting met een wardriver"] [Volgende: "De Stichting AAP"]

05/29/2005: "Halsbandparkieten"

Je ziet in Nederland steeds meer halsbandparkieten. Meestal wonen ze in groepjes bij elkaar en hoor je hun contactroep om je heen, wanneer ze in de buurt hun verblijfplaats hebben.
Volgens mijn vogelboekjes zijn ze hier oorspronkelijk in gevangenschap gehouden, maar zijn sommigen ooit ontsnapt, en blijken ze zich in ons koude klimaat prima te kunnen handhaven. Ze trekken 's winters in ieder geval niet uit Nederland weg en overleven de winter hier prima.
Het zijn vrij grote, overwegend groen gekleurde vogels die wel iets hebben van papegaaien. De mannetjes hebben een duidelijke zwarte halsband (vandaar de naam) en de vrouwtjes hebben die niet, maar hebben wel een markering op de plaats waar de mannetjes hun halsband hebben. Op de foto hieronder staat dus een vrouwtje.

Een paar maanden geleden vond ik het nog een bijzonderheid om een halsbandparkiet te zien. Maar sinds een paar weken zijn het regelmatige bezoekers van onze tuin geworden. We hebben ze nu enkele malen per dag op en bij de pindakorf (zie foto) op bezoek. Ze kondigen hun komst aan met hun zo karakteristieke geroep. Echt mooi kan ik die roep niet noemen! Het is een soort krijsen. We worden er soms wakker van, want de dames en heren parkieten ontbijten vroeg.
Wanneer er twee of meer parkieten tegelijk komen (ze hebben elkaar kennelijk verteld dat er in onzer tuin wat lekkers te halen is) gaan ze onmiddellijk op de pinda's af. Er kunnen er maximaal twee tegelijk uit de korf eten, maar de anderen wachten dan geduldig op hun beurt. Ze zijn niet bepaald schuw, dus goed fotografeerbaar.
Toch leek er ongeveer een week geleden een probleem te ontstaan. Het wachten op de beurt ging kennelijk te veel van het geduld van de parkieten vragen. Of misschien werd degene die het eerst op de korf zat te hebberig en begon zij te pikken in de richting van een tweede parkiet, wanneer die erbij wilde komen zitten. Dit trad met name op wanneer er twee vrouwtjes tegelijk pinda's wilden eten. Na een paar dagen vonden we het te gek worden. Er begonnen gevechten te ontstaan tussen de verschillende parkieten.
Omdat we de vogels in de tuin niet voeren om gevechten en herrie te krijgen hebben we de pindakorf een paar dagen niet opgehangen. En zie, de halsbandparkieten kwamen wel iedere dag en paar keer kijken, maar keerden teleurgesteld weer naar hun verblijfplaats terug toen ze zagen dat er niets lekkers was.
Nu, ongeveer een week later, hebben we de pinda's weer buiten gehangen, en tot ons genoegen gaat het nu weer goed. Er wordt niet meer gevochten om een plaatsje op de korf, maar ieder wacht keurig op zijn of haar beurt.
Het lijkt er dus werkelijk op dat het mogelijk is om halsbandparkieten op te voeden!